งหาก”“ที่ดูสนใจสตรีของเมืองหลวงข้ามากเกินไป”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเย็นลงทันทีลมกลางคืนพัดแรงขึ้นเล็กน้อยหลินเซียงหลัวมองทั้งสองคนสลับกันก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“ดูเหมือนคืนนี้ท่านทั้งสองจะไม่ยอมพูดกันดี ๆ”เซวียอวี้เฉินยังคงมองนางก่อนพูดช้า ๆ“ข้าขอถามอีกครั้ง”“หยกชิ้นนั้น…”“เจ้ามีมันมาตั้งแต่เมื่อใด”หลินเซียงหลัวตอบอย่างสงบ“ตั้งแต่จำความได้”เซวียอวี้เฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ“ถ้าเช่นนั้น…”“เจ้าคงเป็นคนที่ข้าตามหามานาน”หลินเซียงหลัวนิ่งเล็กน้อยแต่ยังไม่ตอบเซียวเหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างหรี่ตาลงช้า ๆคำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูกสุดท้ายเซวียอวี้เฉินก็ถอยออกไปหนึ่งก้าวสายตาของเขายังคงมองนางอย่างลึกซึ้ง“คืนนี้พอแค่นี้ก่อน”เขาพูดเบา ๆ“แต่ข้าจะต้องรู้ความจริงให้ได้”จากนั้นเขาก็ค้อมศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินจากไปทิ้งไว้เพียงหลินเซียงหลัวและเซียวเหยียนลมกลางคืนพัดผ่านศาลาความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งเซียวเหยียนมองนางสายตาคมลึก“ดูเหมือนเจ้าจะมีความลับมากกว่าที่ข้าคิด”หลินเซียงหลัวยิ้มบาง“ทุกคนล้วนมีความลับ”เซียวเหยียนจ้องนางอยู่นานก่อนจะพูดเรียบ ๆ“ดึกแล้ว”“ข้าจะไปส่งเจ้า”หลินเซียงหลัวเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธทั้งสองเดินออกจากศาลากลับเข้าสู่ถนนเงียบสงบของเมืองหลว
