งไม่นานนักหอเยว่เซียงก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าโคมแดงแขวนเรียงรายส่องแสงอบอุ่นหลินเซียงหลัวหยุดเดินหันมามองเขา“ขอบคุณที่มาส่ง”เซียวเหยียนยืนอยู่ตรงหน้าสายตาของเขามองนางนิ่งก่อนจะพูดเบา ๆ“บุรุษคนนั้น”“เจ้าสนิทกับเขามากหรือ”หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ“ท่านกำลังหึงหรือ”คำถามนั้นทำให้เซียวเหยียนชะงักเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่เขาก็หันหน้าหนีเล็กน้อย“ข้าเพียงเตือนเจ้า”“อย่าไว้ใจใครง่าย ๆ”หลินเซียงหลัวมองเขาแววตาเหมือนมีรอยยิ้มซ่อนอยู่“เช่นนั้น…”“ข้าควรไว้ใจท่านหรือไม่”คำถามนั้นทำให้เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งเขาจึงตอบเบา ๆ“ถ้าเป็นข้า…”“อย่างน้อยก็จะไม่ทำร้ายเจ้า”สายลมพัดผ่านระหว่างทั้งสองหลินเซียงหลัวมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง“ดึกแล้ว ท่านองค์ชาย”“กลับตำหนักของท่านเถิด”นางหันหลังเดินเข้าไปในหอเยว่เซียงโคมแดงส่องเงาของนางไกลออกไปเรื่อย ๆเซียวเหยียนยังคงยืนอยู่ที่เดิมสายตามองตามเงาร่างนั้นก่อนจะพึมพำเบา ๆ“หลินเซียงหลัว…”“เจ้าซ่อนอะไรไว้กันแน่”คืนนี้ทั้งสามคนต่างแยกย้ายกันไปแต่ความลับที่ผูกพันพวกเขาไว้กำลังค่อย ๆ เปิดเผยทีละน้อยและเมื่อถึงวันที่ความจริงทั้งหมดปรากฏไม่มีใครรู้เลยว่าใครจะเป็นผู้ชนะบนกระดานหมากแห่งชะตากรรมนี้
