บทที่ 160 เผยหมดทุกไม้ตาย
ยามราตรี ลวี่หยางทอดสายตาเย็นเยียบ กล่าววาจาจบยังไม่รอให้อู๋ชางตอบโต้ มือทั้งสองพลันประสานออกมุทรา บังเกิดแสงทองสายหนึ่งสาดกระจ่าง!
“เขากล้ารึ!?”
ชั่วขณะนั้น ในนัยน์ตาอู๋ชางพลันวาบไหวไปด้วยทั้งโทสะและตื่นตระหนก เขาคือผู้บรรลุวางรากฐานขั้นกลาง! เด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าสู่วางรากฐานขั้นต้นผู้นี้ กลับกล้าบังอาจลงมือกับเขา!?
แต่เขายังไม่ทันได้ขบคิดให้แจ่มชัด เพียงแสงทองเส้นนั้นสาดลง ก็พริบตาเดียวร่างของเขาก็ตกเข้าสู่มหามหาสมุทรเมฆาทองไร้จุดสิ้นสุด เบื้องหน้าล้วนเป็นแสงคลุ้งแปรเป็นตะวันจันทรา ภูเขาสายน้ำ มหานทีมหาสมุทร และแสงเงารูปมังกรวูบไหวไปมา!
โครมมม!
วินาทีต่อมา อู๋ชางไม่รั้งรีรอแม้เสี้ยวลมหายใจ แขนเสื้อสะบัด เผยโล่ดำทองขนาดย่อมขึ้นคุ้มหลังใจ ต้านทานคมกระบี่ที่แทงมา!
“คิดจะลอบโจมตีข้ารึ?”
อู๋ชางยิ้มเยาะออกมา เขาได้แผ่จิตตรวจการณ์ไว้ทั่วบริเวณ อีกทั้งลวี่หยางยังตกอยู่ในค่ายกลของเขา แล้วจะรอดสายตาไปได้อย่างไร?
แต่ยังไม่ทันที่วาจาของอู๋ชางจะจบสิ้น ก็เห็นลวี่หยางผู้กำลังตวัดกระบี่อเวจีออกจู่โจม พลันแสงสีขาวจ้าก็ระเบิดออกจากร่างเขา จากนั้นเคลื่อนไหวสลับตำแหน่งอีกครั้งเพียงเศษพริบตา ร่างพุ่งจากเบื้องหลังสู่เบื้องหน้า คมกระบี่พุ่งตรงสู่หว่างคิ้ว!
เคร้งงง!
เสียงระเบิดลั่นดังจากกลางทั้งสองคน แต่กลับเป็นอู๋ชางที่กางร่มดำขึ้นฉับพลันในยามวิกฤต คมกระบี่ของลวี่หยางฟันกระทบแ
