งจิตคิดก็สามารถหลบหนีออกไปได้ แสดงว่าอย่างน้อย ความปลอดภัยของตนยังมั่นคง
เมื่อมีเส้นทางหลบ ลวี่หยางก็ไม่ร้อนรน มิจำเป็นต้องหนี แต่สามารถเผยฝีมือทั้งหมดประมือกับอู๋ชางได้!
เหมาะดี จะได้ทดสอบดูว่า…ตนยังห่างจากขั้นกลางแห่งวางรากฐานอีกมากเพียงใด!
แต่แม้ลวี่หยางไม่ร้อนรน กลับมีคนร้อนแทน
สีหน้าอู๋ชางคล้ำดำไปทันตา เขาไม่คาดคิดเลยว่าตนในฐานะผู้ฝึกตนระดับสูงกว่าจะถูกลวี่หยางเกือบฟันถึงตัว เป็นความอัปยศอย่างหาที่เปรียบมิได้!
วินาทีถัดมา ลวี่หยางรู้สึกว่าค่ายกลที่ล้อมเขาไว้เริ่มเคลื่อนไหว พลันเส้นเถาวัลย์มากมายปรากฏแผ่ลงมา ออกดอกนับหมื่นพัน ประสานกลืนเข้ากับลมหายใจของอู๋ชาง สุดท้ายกลายเป็นต้นไม้ยักษ์สูงเทียมฟ้า ปกคลุมทั่วหล้า!
“เจ้าหาที่ตาย!”
คำพูดนั้นตกลง เพียงเห็นว่าหนึ่งในกิ่งไม้ยักษ์ออกดอกออกผล ฉับพลันนั้นเกิดผลสีแดงเพลิงขึ้นลูกหนึ่ง
ต่อมา ผลนั้นหล่นลง
และขณะที่ผลไม้หล่นลง พริบตานั้นมันกลายเป็นลำแสงแดงเพลิงพุ่งแหวกอากาศ ฝ่าลมกระหึ่ม เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่น!
“วิชาเทพประจำตน?”
ลวี่หยางขมวดคิ้ว ยังคงหล่อเลี้ยงพลังให้กระบี่อเวจี แต่ก็ร่ายเคล็ดแยกแยะต่างคล้าย เพื่อส่งลำแสงแดงนั้นออกไป
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนคราวก่อน แสงแห่งเคล็ดแยกแยะต่างคล้ายที่เคยไร้พ่าย กลับถูกผลไม้นั้นระเบิดแสงแดงใส่เสียงสนั่น ฟุ้งเป็นเปลวไฟกลืนกล้า ฉีกทำลายกระบวนท่าเขาลงทันที พริบตาก็พุ่งใส่ตัวเขา!
โครมมมม!
พริบตานั้น แรงระเบ
