งของนางสง่างามเสื้อคลุมสีอ่อนพลิ้วไหวนิ้วเรียวขาวเคลื่อนไหวบนสายพิณอย่างแผ่วเบาเสียงดนตรีไหลลื่นราวกับสายลมทั้งหอค่อย ๆ เงียบลงทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างหลังม่านรวมถึงรัชทายาทเขามองอย่างเงียบงันสายตาไม่ละจากร่างนั้นเพราะเขารู้ดีว่าหญิงผู้นั้นคือใครหลินเซียงหลัวในขณะเดียวกันชั้นล่างของหอเซียวอวี้เฉินเพิ่งก้าวเข้ามาเสียงพิณทำให้เขาชะงักเล็กน้อยเสียงนั้นงดงามจนเกินคาดเขาเงยหน้ามองไปยังเวทีม่านบางพลิ้วไหวเล็กน้อยและในชั่วขณะนั้นใบหน้าของหญิงสาวหลังม่านก็เผยออกมาเพียงเสี้ยวหนึ่งเพียงเสี้ยววินาทีแต่ก็เพียงพอดวงตาของเซียวอวี้เฉินเบิกกว้างทันทีหัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะใบหน้านั้นคล้ายกับคนผู้หนึ่งอย่างเหลือเชื่อเจ้าหญิงซีหลิงอาหญิงของเขาความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัวใบหน้าที่อ่อนโยนรอยยิ้มอบอุ่นและดวงตาที่เหมือนกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างประหลาดเซียวอวี้เฉินกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว“ไม่ผิด…”เขาพึมพำเบา ๆ“เหมือนเกินไป…”ในขณะเดียวกันบนชั้นสองรัชทายาทกำลังมองลงมาสายตาของเขาเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนบุรุษผู้นั้นโดดเด่นเกินไปรูปร่างสูงท่าทางสงบนิ่งและกลิ่นอายของผู้มีอำนาจรัชทายาทหรี่ตาเล็กน้อยก่อนที่สายตาของทั้งสองจะประสานกันเพียงเสี้ยววินาทีบรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุด
