ค่ำคืนในหอเยว่เซียงยังคงเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะแต่หลังการแสดงพิณจบลงแขกจำนวนมากยังคงพูดถึงสตรีลึกลับผู้นั้นไม่หยุด“เสียงพิณของนางราวกับนางฟ้า…”“ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครได้เห็นใบหน้าจริงของนางง่าย ๆ”“ผู้ดูแลหอเยว่เซียงช่างลึกลับจริง ๆ”ในขณะที่ผู้คนกำลังพูดคุยกันเซียวอวี้เฉินยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเวทีที่ม่านถูกปิดลงแล้วภาพใบหน้าที่เขาเห็นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นยังคงติดอยู่ในความคิดของเขามันเหมือนเกินไปเหมือนกับ เจ้าหญิงซีหลิงอาหญิงของเขามากเสียจนหัวใจของเขาไม่อาจสงบลงได้เขายกถ้วยสุราขึ้นจิบช้า ๆก่อนจะเอ่ยกับผู้ติดตาม“ไปบอกเจ้าของหอ”เสียงของเขานิ่งแต่หนักแน่น“ข้าอยากพบ หลินเซียงหลัว”ผู้ติดตามพยักหน้ารับคำก่อนเดินขึ้นไปชั้นบนทันทีไม่นานนักข่าวนั้นก็ถูกส่งไปถึงห้องชั้นในสาวใช้คำนับหลินเซียงหลัว“นายหญิง มีแขกผู้หนึ่งต้องการพบเจ้าค่ะ”หลินเซียงหลัวกำลังเก็บพิณลงในกล่องนางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“ใคร”สาวใช้ตอบ“เขาเป็นแม่ทัพจากแคว้นซีหลิง”หลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อยแคว้นซีหลิง…ชื่อแคว้นนั้นทำให้หัวใจของนางกระตุกเบา ๆแต่นางยังคงสีหน้าเรียบเฉย“ให้เขารอ”ในเวลาเดียวกันบนชั้นสองรัชทายาทกำลังนั่งดื่มสุราเงียบ ๆองครักษ์ของเขาเดินเข้ามากระซิบ“ฝ่าบาทพ่ะ
