ย่ะค่ะ”“แม่ทัพจากแคว้นซีหลิงต้องการพบหลินเซียงหลัว”มือของรัชทายาทหยุดเล็กน้อยดวงตาคมหรี่ลง“เขาหรือ…”เขาจำบุรุษที่เพิ่งปะทะสายตากันเมื่อครู่ได้ดีรัชทายาทวางถ้วยสุราลงช้า ๆก่อนลุกขึ้นยืน“บังเอิญนัก”เสียงของเขาเรียบเฉย“ข้าเองก็อยากพบนางเช่นกัน”ไม่นานนักห้องรับรองชั้นในของหอเยว่เซียงประตูไม้ถูกเปิดออกหลินเซียงหลัวเดินเข้ามาอย่างสง่างามนางสวมชุดสีอ่อนใบหน้าครึ่งหนึ่งยังคงถูกปิดด้วยผ้าคลุมบางดวงตางดงามสงบนิ่งแต่ทันทีที่นางก้าวเข้ามานางก็หยุดเล็กน้อยเพราะภายในห้องไม่ได้มีเพียงแขกจากต่างแคว้นแต่ยังมีรัชทายาทนั่งอยู่ที่โต๊ะเช่นกันสายตาของทั้งสองบุรุษหันมามองนางพร้อมกันบรรยากาศในห้องพลันเงียบลงเซียวอวี้เฉินลุกขึ้นยืนช้า ๆดวงตาคมของเขามองนางอย่างไม่ปิดบังใกล้กว่าที่คิดและยิ่งใกล้ใบหน้านั้นก็ยิ่งเหมือนหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยรัชทายาทมองภาพนั้นเงียบ ๆแววตาเย็นลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวหลินเซียงหลัวคำนับเล็กน้อยตามมารยาท“ไม่ทราบว่าแขกผู้มีเกียรติทั้งสองต้องการพบข้าด้วยเหตุใด”เซียวอวี้เฉินเป็นฝ่ายพูดก่อน“ข้าเพียงอยากรู้จักเจ้าของหอเยว่เซียง”น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งแต่สายตายังคงจับจ้องนาง“เสียงพิณของเจ้า…งดงามยิ่ง”ก่อนที่หลินเซียงหลัวจะตอบรัชทายาทก็พูดขึ้นช้า ๆ“แม่ทัพเซียวสนใจดนตรีตั้งแต่เมื่อใด”
