น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเย็นเซียวอวี้เฉินหันมามองเขาเล็กน้อย“เสียงพิณที่ดี ย่อมควรค่าแก่การฟัง”“ไม่ว่าใครก็ต้องสนใจ”รัชทายาทยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นหรือ”ดวงตาคมของทั้งสองสบกันอีกครั้งบรรยากาศในห้องเริ่มตึงขึ้นอย่างประหลาดหลินเซียงหลัวยืนมองอยู่เงียบ ๆมุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยนางไม่ใช่คนโง่ย่อมมองออกว่าบุรุษสองคนตรงหน้ากำลัง ไม่ชอบหน้ากันและเหตุผลหนึ่งดูเหมือนจะเป็นนางเองลมยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างโคมแดงด้านนอกแกว่งไกวเบา ๆไม่มีใครรู้เลยว่าตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปความสัมพันธ์ระหว่างรัชทายาทแม่ทัพต่างแคว้นและสตรีลึกลับแห่งหอเยว่เซียงกำลังจะซับซ้อนขึ้นทุกที
