แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้ของห้องพักในหอเยว่เซียงกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศหญิงกำนัลที่บาดเจ็บหนักนอนอยู่บนเตียงมาหลายวันแล้วทั่วร่างของนางพันด้วยผ้าพันแผลรอยแผลจากการถูกทรมานยังคงเห็นได้ชัดนิ้วของนางขยับเล็กน้อยเปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบากภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้นทีละน้อยเพดานไม้แสงแดดและกลิ่นสมุนไพร“ข้า…อยู่ที่ไหน…”เสียงของนางแผ่วเบาในขณะนั้นเองประตูห้องก็เปิดออกหญิงสาวในชุดสีอ่อนเดินเข้ามานางถือถาดยาสมุนไพรไว้ในมือแสงแดดยามเช้าตกกระทบร่างของนางทำให้ใบหน้าครึ่งหนึ่งใต้ผ้าคลุมบางดูงดงามราวภาพวาดหลินเซียงหลัว“เจ้าฟื้นแล้วหรือ”น้ำเสียงของนางอ่อนโยนหญิงกำนัลมองนางอย่างงุนงงก่อนจะพยายามลุกขึ้นแต่ความเจ็บปวดทำให้นางต้องหยุดหลินเซียงหลัวรีบวางถาดยาก่อนช่วยพยุงนางอย่างระมัดระวัง“อย่าขยับมาก เจ้ายังบาดเจ็บอยู่”กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเข้ามาใกล้หญิงกำนัลชะงักเล็กน้อยกลิ่นนั้น…แปลกประหลาดอย่างยิ่งไม่ใช่น้ำหอมแต่เป็นกลิ่นหอมตามธรรมชาติหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิหัวใจของนางสั่นไหวเล็กน้อยเพราะกลิ่นนั้นทำให้นางนึกถึงบางอย่างในอดีตหลินเซียงหลัวกำลังช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลที่ไหล่ของนางขณะที่นางก้มตัวลงเสื้อคลุมด้านหลังของนางเลื่อนลงเล็กน้อยและในชั่วขณะนั้นสายตาของหญิงก
