ำนัลก็เห็นบางอย่างที่แผ่นหลังของหญิงสาวมี ปานสีแดงอ่อนรูปดอกเหมยดอกเหมยห้ากลีบชัดเจนราวกับแต้มไว้บนผิวขาวดวงตาของหญิงกำนัลเบิกกว้างหัวใจของนางเต้นแรงขึ้นทันที“ดอกเหมย…”ในความทรงจำของนางมีภาพหนึ่งผุดขึ้นมาเมื่อหลายปีก่อนในสวนของวังหลวงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งวิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางต้นเหมยเด็กคนนั้นหัวเราะอย่างสดใสและที่หลังของนางก็มี ปานรูปดอกเหมยแบบเดียวกันหญิงกำนัลรู้สึกเหมือนลมหายใจหยุดไปชั่วขณะสายตาของนางมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งกลิ่นหอมปานดอกเหมยดวงตาคู่นั้นทุกอย่างเหมือนกับเด็กคนนั้นในอดีตอย่างประหลาดแต่…นั่นเป็นไปไม่ได้เด็กคนนั้นตายไปแล้วในกองเพลิงของตระกูลหลินหญิงกำนัลจ้องมองหลินเซียงหลัวอย่างเงียบงันในใจเต็มไปด้วยคำถามแต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอะไรหลินเซียงหลัวไม่ทันสังเกตสายตานั้นนางเพียงยิ้มบาง ๆก่อนพูดอย่างสงบ“เจ้าพักรักษาตัวที่นี่ก่อนเถิด”“ถ้าไม่รู้จะไปที่ไหน”“ก็อยู่ช่วยงานในหอนี้ได้”หญิงกำนัลมองนางด้วยความตกใจเล็กน้อย“เหตุใด…เจ้าจึงช่วยข้า”หลินเซียงหลัวตอบเรียบ ๆ“เพราะเจ้ากำลังถูกไล่ฆ่า”“และคนที่ถูกไล่ฆ่า…มักมีความลับบางอย่าง”นางลุกขึ้นก่อนพูดต่อ“ข้าไม่จำเป็นต้องรู้ความลับของเจ้าตอนนี้”“เพียงพักให้หายก่อนก็พอ”พูดจบนางก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้หญิงกำนัลนั่งนิ่งอยู่บนเต
