ียงมือของนางกำผ้าห่มแน่นสายตายังคงสั่นไหวในใจของนางมีเพียงความคิดเดียววนเวียนหรือว่า…คุณหนูคนนั้น…ยังมีชีวิตอยู่แต่ในเวลาเดียวกันอีกด้านหนึ่งของหอเยว่เซียงหลินเซียงหลัวกำลังยืนอยู่ในห้องลับเบื้องหน้าของนางคือชายลึกลับผู้สวมชุดสีดำเจ้าของหอเยว่เซียงตัวจริง“นายท่าน”หลินเซียงหลัวคำนับเล็กน้อยชายผู้นั้นมองนางเงียบ ๆก่อนกล่าวเสียงต่ำ“เวลาของเจ้า…มาถึงแล้ว”หลินเซียงหลัวเงยหน้าขึ้นดวงตาของนางเย็นเฉียบชายลึกลับกล่าวต่อ“ตระกูลหลินเริ่มเคลื่อนไหว”“และคนจากแคว้นของมารดาเจ้ากำลังเดินทางมาเมืองหลวง”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดประโยคสุดท้าย“ถึงเวลาแล้ว”“ที่เจ้าจะเริ่ม ล้างแค้นตระกูลหลินอย่างจริงจัง”แสงตะเกียงส่องสะท้อนในดวงตาของหลินเซียงหลัวเปลี่ยนเป็นประกายเย็นชาในที่สุดวันที่นางรอคอยมานานก็มาถึง
