ูหยินใหญ่ส่วนด้านล่างคือบุตรชายคนโต และบุตรสาวทั้งสองหลินซูเหยา และ หลินซูเม่ยหลินเจิ้งกล่าวเสียงหนัก“ข้าได้รับข่าวบางอย่าง”ทุกคนมองเขา“ญาติทางฝั่งแม่ของ…หลินเซียงหลัว”เพียงชื่อนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันทีฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้ว“แต่เด็กคนนั้นตายไปแล้วไม่ใช่หรือ”หลินเจิ้งตอบเสียงต่ำ“ใช่”“แต่คนของแคว้นนั้นกำลังจะเดินทางมาเมืองหลวง”หลินซูเม่ยหัวเราะเบา ๆ“แล้วอย่างไรเล่า”“เด็กคนนั้นก็ตายในกองไฟไปแล้ว”หลินซูเหยาพยักหน้า“ใช่เจ้าค่ะ”“ต่อให้ญาติของนางมาก็ไม่มีอะไรต้องกลัว”แต่ในขณะนั้นหลินเว่ย บุตรชายคนโตกลับนิ่งเงียบหลินเจิ้งหันไปมองเขา“เจ้าคิดอย่างไร”หลินเว่ยลังเลเล็กน้อยก่อนพูดช้า ๆ“ท่านพ่อ…”“ข้ามีความรู้สึกแปลก ๆ”ทุกคนหันมามอง“เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้พบหญิงผู้หนึ่ง”“นางทำให้ข้ารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด”หลินซูเม่ยหัวเราะ“พี่ใหญ่คงคิดมากไปแล้ว”แต่หลินเว่ยส่ายศีรษะดวงตาของเขาหรี่ลง“ข้าเห็นกับตาว่านางตายในกองไฟ”“แต่ไม่รู้ทำไม…”เขาพูดเบา ๆ“ข้ากลับรู้สึกว่า…”“นางยังมีชีวิตอยู่”คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบงันโดยไม่มีใครรู้ว่าในเวลาเดียวกันที่หอเยว่เซียงหญิงกำนัลที่กำลังนอนหมดสติอยู่อาจเป็นกุญแจสำคัญของความลับเมื่อสิบปีก่อน
