ค่ำคืนในตำหนักรัชทายาทเงียบสงบแสงตะเกียงส่องสว่างเพียงเล็กน้อยกองเอกสารจำนวนมากวางอยู่บนโต๊ะไม้ยาวเซียวเหยียนนั่งอยู่ตรงนั้นสายตาคมกริบกำลังอ่านรายงานทีละแผ่นเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นชายหนุ่มผู้หนึ่งคุกเข่าลง“ถวายบังคมรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”เขาคือ เว่ยอี้องครักษ์เงาที่รัชทายาทไว้วางใจที่สุดเซียวเหยียนไม่เงยหน้าขึ้น“สืบได้หรือไม่”เว่ยอี้ตอบทันที“เรื่องไฟไหม้ตระกูลหลินเมื่อสิบปีก่อน…มีบางอย่างผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ”มือของเซียวเหยียนหยุดลงเล็กน้อย“พูดมา”เว่ยอี้หยิบม้วนเอกสารออกมา“ตามบันทึกของทางการ เหตุการณ์นั้นถูกระบุว่าเป็นอุบัติเหตุ”“แต่คนงานเก่าของคฤหาสน์หลินให้การว่า”“ก่อนเกิดไฟไหม้…มีคนแอบเข้าไปในเรือนด้านใน”ดวงตาของเซียวเหยียนหรี่ลงเล็กน้อย“ใคร”เว่ยอี้ส่ายศีรษะ“ไม่มีผู้ใดเห็นหน้า”“แต่มีคนเห็นว่าเขาสวมชุดของคนในวัง”บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีเซียวเหยียนเอนหลังพิงเก้าอี้สายตาของเขาลึกและเย็นชา“คนในวัง…”เว่ยอี้พูดต่อ“และยังมีอีกเรื่องพ่ะย่ะค่ะ”“ก่อนเกิดไฟไหม้เพียงหนึ่งเดือน”“ตระกูลหลินเพิ่งถวายีกาต่อฮ่องเต้”เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้น“เรื่องอะไร”เว่ยอี้ตอบช้า ๆ“เรื่องการทุจริตเงินหลวงของขุนนางบางกลุ่ม”แววตาของเซียวเหยียนเย็นลงทันทีเพราะคดีที่เขากำลังสืบอยู่ในตอนนี้ก็คือคดี
