เงินหลวงหายเหมือนกับเมื่อสิบปีก่อนทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาดเซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดอีกคำ“แล้วเรื่องในวัง”เว่ยอี้รู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไรเขาก้มศีรษะเล็กน้อย“กระหม่อมตรวจสอบบันทึกแพทย์หลวงในอดีตแล้ว”“เรื่องการสวรรคตของฮองเฮาองค์ก่อน…”น้ำเสียงของเขาหนักขึ้น“มีความผิดปกติจริง”มือของเซียวเหยียนกำแน่นเล็กน้อยฮองเฮาองค์ก่อนคือ มารดาของเขาหญิงผู้ใจดีและอ่อนโยนที่เสียชีวิตไปตอนเขายังเด็กเว่ยอี้พูดต่อ“บันทึกระบุว่าเป็นโรคร้าย”“แต่แพทย์หลวงคนหนึ่งเคยเขียนรายงานลับไว้”“ว่า…อาจเป็นพิษ”ดวงตาของเซียวเหยียนมืดลง“ใครถวายยานั้น”เว่ยอี้ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ“สนมเอกในเวลานั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ซึ่งปัจจุบันคือ…”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนเอ่ยชื่อออกมา“ฮองเฮา”ห้องทั้งห้องเงียบงันเซียวเหยียนลุกขึ้นช้า ๆสายตาของเขาคมกริบ“และฮองเฮาปัจจุบัน…”เว่ยอี้ตอบทันที“มาจากตระกูลหลินพ่ะย่ะค่ะ”“เป็นน้องสาวของท่านหลินเจิ้ง”“บิดาของคุณหนูหลินทั้งสาม”นั่นหมายความว่าฮองเฮาในวังตอนนี้คือ อาหญิงของหลินเซียงหลัวความจริงข้อนี้ทำให้ทุกอย่างซับซ้อนขึ้นเซียวเหยียนเดินไปหยุดตรงหน้าต่างมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำในหัวของเขามีภาพหนึ่งปรากฏขึ้นใบหน้าของหญิงงามแห่งหอเยว่เซียงหลินเซียงหลัวหญิงที่ควรเป็นเพียงผู้ดูแลหอคณิกาแต่กลั
