างทางล้อไม้กระแทกกับพื้นเสียงดังเซียวเหยียนหันไปมองและในวินาทีนั้นเขาคิดเพียงอย่างเดียวรถม้าของนาง!“หยุดรถ!”เขากระโดดลงจากม้าทันทีก่อนจะรีบวิ่งไปยังรถม้าที่ตกข้างทางเซียวเหยียนเปิดม่านรถม้าออกอย่างรวดเร็ว“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่!”แต่ทันทีที่เขามองเข้าไปคนที่อยู่ด้านในกลับไม่ใช่หลินเซียงหลัวแต่เป็นคุณหนูตระกูลหลินเซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะเดียวกันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง“ท่านรัชทายาท”เซียวเหยียนหันกลับไปทันทีไม่ไกลจากนั้นรถม้าอีกคันจอดอยู่หลินเซียงหลัวยืนอยู่ข้างรถม้าดูเหมือนเพิ่งลงมานางปลอดภัยดีเซียวเหยียนถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัวก่อนจะเดินตรงไปหานาง“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”หลินเซียงหลัวมองเขาเล็กน้อยก่อนจะตอบเรียบ ๆ“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ”แต่สายตาของนางกลับสังเกตเห็นบางอย่างรัชทายาทดูเหมือน รีบมามากเกินไปเซียวเหยียนยังคงถามต่อ“รถม้าเจ้าถูกโจมตีหรือไม่”หลินเซียงหลัวส่ายศีรษะ“ไม่เพคะ”“ขบวนของหม่อมฉันอยู่ท้าย”ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งอ๋องเสวียนยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆสายตาของเขาคมขึ้นเล็กน้อยรัชทายาทรีบไปช่วยนาง…เร็วจนเกินไปแต่ไม่นานนักฆ่าก็ถอยหนีเข้าไปในป่าทหารหลวงไล่ตามอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่พบร่องรอยเหตุการณ์จบลงอย่างรวดเร็วขบวนเสด็จจึงเริ่มเคลื่อนต่ออีกครั้ง
