ช่วงบ่ายกำแพงสูงของ เมืองหลวง ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าขบวนเสด็จผ่านประตูเมืองอย่างปลอดภัยเมื่อถึงเขตเมืองหลินเซียงหลัวเตรียมจะกลับหอเยว่เซียงแต่ก่อนรถม้าจะเคลื่อนเซียวเหยียนก็เดินเข้ามา“ข้าจะไปส่งเจ้า”หลินเซียงหลัวเลิกคิ้วเล็กน้อย“ไม่จำเป็นเพคะ”เซียวเหยียนยิ้มบาง ๆ“ถือว่าข้าอยากแน่ใจว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่”หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ“หม่อมฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นเพคะ”แต่สุดท้ายรัชทายาทก็ขึ้นรถม้าคันเดียวกับนางรถม้าเคลื่อนผ่านถนนหินของเมืองหลวงบรรยากาศเงียบสงบอยู่ครู่หนึ่งก่อนเซียวเหยียนจะพูด“เมื่อครู่เจ้าตกใจหรือไม่”หลินเซียงหลัวส่ายศีรษะ“หม่อมฉันเคยเจอเรื่องแย่กว่านี้”เซียวเหยียนมองนางก่อนจะยิ้มเล็กน้อย“ข้าเชื่อ”ไม่นานรถม้าก็มาหยุดหน้าประตู หอเยว่เซียงหลินเซียงหลัวลงจากรถก่อนจะหันไปคำนับเล็กน้อย“ขอบพระคุณที่มาส่งเพคะ”เซียวเหยียนยืนมองนางก่อนจะพูดเบา ๆ“ดูแลตัวเองให้ดี”หลินเซียงหลัวพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในหอร่างของนางค่อย ๆ หายไปหลังประตูไม้เซียวเหยียนยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังกลับในใจของเขายังมีคำถามหนึ่งการโจมตีเมื่อครู่ดูเหมือนจะ ไม่ได้ตั้งใจฆ่าแต่เหมือนกำลังเตือนใครบางคนมากกว่า
