หลังงานเลี้ยงรอบกองไฟค่อย ๆ ซาลงเสียงดนตรีเงียบลงทีละน้อยเหล่าขุนนางทยอยกลับกระโจมของตนแสงไฟจากกองไฟค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลงมาจากฟ้าหลินเซียงหลัวเดินออกมาจากลานงานอย่างเงียบ ๆลมกลางคืนพัดผ่านเบา ๆทำให้ผมยาวของนางปลิวไหวเล็กน้อยคืนนี้นางไม่ได้คลุมผ้าปิดหน้าใบหน้างดงามสะท้อนแสงจันทร์อย่างนุ่มนวลแต่ในใจของนางยังคงคิดถึงคำพูดของชายลึกลับ“อย่าเข้าใกล้รัชทายาท”“ยิ่งใกล้เขา…เจ้าจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย”หลินเซียงหลัวถอนหายใจเบา ๆก่อนจะหันกลับไปทางกระโจมของตนแต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านหลัง“เจ้าหนีงานเลี้ยงหรือ”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นหลินเซียงหลัวหันกลับไปใต้แสงจันทร์ร่างสูงของ เซียวเหยียน ยืนอยู่ไม่ไกลเสื้อคลุมสีเข้มของเขาปลิวไหวเล็กน้อยดวงตาคมมองนางนิ่ง ๆหลินเซียงหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อย“หม่อมฉันไม่ได้หนีเพคะ”“แค่ออกมาสูดอากาศ”เซียวเหยียนเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆเมื่อเขาเห็นใบหน้าของนางชัดเจนแววตาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะแม้จะเคยเห็นมาแล้วแต่ทุกครั้งที่เห็นก็ยังทำให้เขา ตะลึงเล็กน้อย“เจ้ากล้าถอดผ้าคลุมหน้าออกแล้วหรือ”เขาพูดเบา ๆหลินเซียงหลัวยักไหล่เล็กน้อย“ที่นี่ไม่มีใคร”“หรือท่านจะไปบอกคนอื่นเพคะ”เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆก่อนจะพูดตรง ๆ“ข้าอยากถามเจ้าเรื่อ
