งหนึ่ง”หลินเซียงหลัวมองเขา“เรื่องอะไรเพคะ”เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด“บุรุษในใจของเจ้า”ลมกลางคืนพัดผ่านอีกครั้งความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งสองเซียวเหยียนมองนางตรง ๆ“เขาเป็นใคร”หลินเซียงหลัวกระพริบตาช้า ๆก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยรอยยิ้มแบบที่เหมือนกำลังแกล้งใครสักคน“ท่านอยากรู้จริง ๆ หรือเพคะ”เซียวเหยียนพยักหน้า“อืม”หลินเซียงหลัวก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกก้าวระยะห่างของทั้งสองเหลือเพียงไม่มากนางเงยหน้ามองเขาดวงตาสวยเปล่งประกายใต้แสงจันทร์ก่อนจะพูดเสียงเบา“เขาเป็นบุรุษที่…”นางหยุดนิดหนึ่งเหมือนตั้งใจยั่ว“หล่อพอใช้”เซียวเหยียนเลิกคิ้ว“พอใช้?”หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ“เก่งพอใช้”“และก็…กวนพอใช้”เซียวเหยียนมองนางนิ่งก่อนจะพูดช้า ๆ“ฟังดูเหมือนข้า”หลินเซียงหลัวหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง“ท่านคิดไปเองเพคะ”แต่ทันใดนั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยนางถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวในใจของนางเสียงของชายลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง“อย่าเข้าใกล้เขา”“มันจะทำลายทุกอย่าง”หลินเซียงหลัวก้มสายตาลงเล็กน้อยก่อนจะพูดเบา ๆ“ท่านรัชทายาท”“พวกเราไม่ควรยืนคุยกันนานเกินไป”เซียวเหยียนมองนาง“เพราะอะไร”หลินเซียงหลัวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ“เพราะมันอันตรายเพคะ”เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก่อนที่เขาจะถาม
