ค่ำคืนสุดท้ายของการล่าสัตว์ลานกว้างหน้าค่ายถูกจัดเป็นงานเลี้ยงใหญ่กองไฟหลายกองลุกโชนส่องแสงส้มอุ่นไปทั่วบริเวณเสียงดนตรีพื้นเมืองดังคลอเบา ๆเหล่าขุนนาง แม่ทัพ และสตรีสูงศักดิ์นั่งล้อมวงสนทนาคืนนี้เป็นคืนแห่งความผ่อนคลายก่อนที่ทุกคนจะเดินทางกลับเมืองหลวงในวันรุ่งขึ้นหลินเซียงหลัวนั่งอยู่แถวของสตรีผ้าคลุมหน้ายังคงปกปิดใบหน้าของนางเช่นเดิมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายของนางลอยอยู่ในอากาศทำให้ผู้คนแอบหันมามองอยู่บ่อยครั้งแต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“คุณหนูจากหอเยว่เซียง”หลินเซียงหลัวเงยหน้าขึ้นอ๋องเสวียนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้านางเขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ นางโดยที่บังเอิญอีกด้านหนึ่งของนางคือ รัชทายาท เซียวเหยียนหลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อยเพราะตอนนี้นางนั่งอยู่ระหว่างบุรุษสองคนที่ทรงอำนาจที่สุดในงานสายตาหลายคู่เริ่มหันมามองทันทีอ๋องเสวียนยกถ้วยสุราขึ้นก่อนจะพูดเสียงเรียบ แต่ชัดเจน“ข้าได้ยินชื่อเสียงของเจ้าอยู่บ่อยครั้ง”“ทั้งเสียงพิณ ทั้งความสามารถ”เขามองนางตรง ๆ“ข้าชื่นชมเจ้า”ประโยคนั้นทำให้ผู้คนรอบ ๆ เริ่มเงียบลงอ๋องเสวียนพูดต่ออย่างไม่ลังเล“แม้เจ้าจะมาจากหอคณิกา”“แต่ข้าไม่ถือสา”คำพูดนั้นทำให้หลายคนตกใจเพราะมันแทบจะเป็นการประกาศความสนใจต่อหน้าทุกคนรัชทายาทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงียบไปเล็กน้อย
