ยงวังวนแห่งรักหากวันหนึ่งวาสนาบรรจบจึงค่อยปล่อยใจให้บุรุษผู้เดียวเมื่อฮ่องเต้อ่านพระองค์ก็หัวเราะเบา ๆ“ดี!”ฮองเฮายิ้มอย่างพอใจ“ทั้งอักษรและความหมายงดงาม”คำพูดนั้นทำให้ผู้คนปรบมือชื่นชมหลินเซียงหลัวหันไปทางอ๋องเสวียนก่อนจะพูดอย่างสุภาพ“หม่อมฉันยังต้องดูแลหอเยว่เซียง”“จึงยังไม่คิดเรื่องความรัก”“ขอให้ท่านอ๋องโปรดอภัยเพคะ”คำปฏิเสธนั้นสุภาพแต่ชัดเจนอ๋องเสวียนมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ“ไม่เป็นไร”“ข้ารอได้”เขามองนางด้วยสายตาลึกซึ้งก่อนจะพูดประโยคหนึ่ง“แต่สักวันหนึ่ง”“ข้าจะทำให้เจ้ามาอยู่ข้างกายข้าให้ได้”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยหลินเซียงหลัวสบตาเขาก่อนจะตอบช้า ๆ“ท่านอ๋อง”“ในใจของหม่อมฉัน…”“มีคนอยู่แล้วเพคะ”ประโยคนั้นทำให้หลายคนตกใจรวมถึงรัชทายาทแต่ในดวงตาของเขากลับมีประกายบางอย่างเหมือนกำลังอยากรู้คำตอบว่าบุรุษคนนั้นคือใครกองไฟยังคงลุกโชนในค่ำคืน
