างดาบสั้นปักอยู่บนโต๊ะไม้หลินซูเหยาตกใจจนตัวสั่น“ใคร!”เงาดำยืนอยู่กลางห้องสายตาเย็นเฉียบเสียงของนางต่ำและเย็น“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้…”“ว่าใครส่งนักฆ่ามา”หัวใจของหลินซูเหยาเต้นแรง“เจ้า…เป็นใคร!”เงานั้นหัวเราะเบา ๆก่อนจะขยับดาบอีกครั้งปลายดาบกรีดผ่านใบหน้าของหลินซูเม่ยเลือดซึมออกมาเป็นรอยยาวไม่ลึกถึงชีวิตแต่ทิ้งรอยแผลที่ไม่มีวันหายเสียงกรีดร้องดังลั่นกระโจม“อ๊าาาา!”เงานักฆ่าหัวเราะเบา ๆ“คราวนี้เป็นเพียงบทเรียน”“ครั้งหน้า…”“จะเป็นชีวิตของพวกเจ้า”พูดจบร่างนั้นก็พุ่งออกทางหน้าต่างหายไปในความมืดไม่ไกลจากกระโจมนั้นบนต้นไม้สูงชายคนหนึ่งยืนอยู่ในเงาดวงตาคมกริบจับจ้องทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบเซียวเหยียนเขาเห็นตั้งแต่ตอนที่หลินเซียงหลัวแอบออกจากกระโจมสวมชุดนักฆ่าและเข้าไปในกระโจมนั้นรัชทายาทยิ้มเล็กน้อยสายตาของเขาเต็มไปด้วยความสนใจข้าคิดไว้ไม่ผิดหญิงสาวผู้นั้นไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่ทุกคนเห็นแต่เป็นนักล่าที่ซ่อนกรงเล็บไว้เซียวเหยียนมองเงาร่างของนางที่กำลังกลับไปยังกระโจมของตนก่อนจะพึมพำเบา ๆ“คุณหนูหลิน…”“เจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”แต่รอยยิ้มของเขากลับลึกขึ้นราวกับรู้สึกพอใจเพราะหญิงสาวที่เขาเคยรู้จักไม่ได้ตายไปจริง ๆและตอนนี้นางกำลังกลับมาพร้อมกับไฟแห่งการแก้แค้น
