เช้าวันถัดมาค่ายล่าสัตว์ของราชสำนักเต็มไปด้วยความวุ่นวายเสียงคนวิ่งไปมาไม่ขาดสายเพราะเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ใหญ่ขึ้นภายในกระโจมของสตรีตระกูลหลินเสียงร้องไห้ดังออกมาเป็นระยะหลินซูเม่นั่งอยู่หน้ากระจกใบหน้าของนางซีดเผือดรอยแผลยาวที่ถูกกรีดเมื่อคืนยังคงพาดผ่านแก้มแม้หมอหลวงจะรีบรักษาแต่ทุกคนต่างรู้ดีว่ารอยแผลนี้จะไม่มีวันหายชื่อเสียงของคุณหนูผู้เลอโฉมแห่งตระกูลหลินพังทลายลงในคืนเดียวหลินซูเหยากัดฟันแน่น“มันต้องเป็นนังหญิงจากหอคณิกานั่น!”“มันต้องรู้ว่าเป็นฝีมือพวกเรา!”ทันใดนั้นม่านกระโจมก็ถูกเปิดออกหลินเหว่ย เดินเข้ามาสีหน้าของเขาเย็นเฉียบเมื่อเห็นแผลบนใบหน้าของน้องสาวแววตาของเขาก็แข็งกร้าวขึ้นทันที“ใครทำ”เสียงของเขานิ่งแต่แฝงด้วยความโกรธหลินซูเหยาก้มหน้า“เป็นนักฆ่าเจ้าค่ะพี่ใหญ่”หลินเหว่ยกำมือแน่น“ไม่ว่ามันจะเป็นใคร”“ข้าจะหามันให้เจอ”ในอีกด้านหนึ่งของค่ายหลินเซียงหลัวกำลังเดินอยู่ในสวนเล็ก ๆ หลังค่ายนางกลับมาสวมชุดเรียบร้อยเช่นเดิมผ้าคลุมหน้าบางปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านหลัง“เมื่อคืนเจ้านอนหลับดีหรือไม่”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นหลินเซียงหลัวหันกลับไปเซียวเหยียนรัชทายาทยืนอยู่ตรงนั้นสายตาคมมองนางอย่างมีความหมายหลินเซียงหล
