ัวตอบเรียบ ๆ“ดีเพคะ”เซียวเหยียนยิ้มบาง ๆ“แปลกดี”เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว“เมื่อคืนมีนักฆ่าบุกกระโจมสตรีตระกูลหลิน”หลินเซียงหลัวทำเหมือนเพิ่งได้ยิน“จริงหรือเพคะ”เซียวเหยียนจ้องนางนิ่ง ๆก่อนจะพูดช้า ๆ“ข้าได้ยินว่า นักฆ่าคนนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก”“ฝีมือไม่ธรรมดาเลย”หัวใจของหลินเซียงหลัวเต้นแรงเล็กน้อยแต่สีหน้ายังคงสงบ“ท่านกำลังสงสัยข้าหรือเพคะ”เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อยเสียงของเขาต่ำลง“ข้าไม่ได้พูดอย่างนั้น”“แต่ข้าคิดว่า…”เขาหยุดนิดหนึ่งสายตาเต็มไปด้วยแววขบขัน“หญิงที่สามารถจัดการนักฆ่าได้เมื่อคืน”“คงไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่ข้าช่วยไว้ในป่า”หลินเซียงหลัวเงียบไปเซียวเหยียนยิ้มก่อนจะถอยออกไปเล็กน้อยราวกับตั้งใจแกล้งนาง“หรือข้าคิดมากไปเอง”หลินเซียงหลัวมองเขาหัวใจของนางเริ่มสับสนเล็กน้อยบุรุษผู้นี้ดูเหมือนจะรู้แต่ก็ไม่พูดออกมาเซียวเหยียนหันหลังเดินจากไปแต่ก่อนจะไปเขาพูดทิ้งท้ายเบา ๆ“ระวังตัวด้วย”“บางครั้ง…คนที่ดูอ่อนโยนที่สุด”“อาจเป็นคนที่อันตรายที่สุดก็ได้”หลินเซียงหลัวยืนมองแผ่นหลังของเขาลมเช้าพัดผ่านเบา ๆในใจของนางเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาความรู้สึกที่นางไม่คุ้นเคยห่างออกไปไม่ไกลเซียวเหยียนหยุดเดินก่อนจะยิ้มเล็กน้อยเมื่อคืนเจ้าเก่งมากจ
