ค่ำคืนในค่ายล่าสัตว์เงียบสงบลงแล้วหลังเหตุลอบสังหารทหารหลวงถูกเพิ่มกำลังเฝ้ายามทั่วทั้งค่ายแต่ลึกเข้าไปในกระโจมรับรองของสตรีแสงตะเกียงยังคงสว่างอยู่หลินเซียงหลัวนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้นางค่อย ๆ คลายผ้าพันแผลที่แขนออกบาดแผลจากการต่อสู้เมื่อครู่ยังเจ็บอยู่เล็กน้อยแต่แววตาของนางกลับเย็นเฉียบในหัวของนางมีเพียงความคิดเดียวพวกมันคิดว่าข้าอ่อนแอจริงหรือนางลุกขึ้นช้า ๆเปิดหีบไม้ใบเล็กภายในมีชุดสีดำสนิทเสื้อผ้าที่เบาและกระชับเหมาะกับการเคลื่อนไหวเสื้อผ้าของนักฆ่าหลินเซียงหลัวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วผมยาวถูกมัดสูงใบหน้าถูกปิดด้วยผ้าสีดำเพียงพริบตาหญิงสาวจากหอเยว่เซียงก็หายไปเหลือเพียงเงานักฆ่านางกระโดดออกทางหน้าต่างเงียบ ๆร่างเคลื่อนไหวเบาราวกับสายลมมุ่งตรงไปยังกระโจมของสตรีจาก ตระกูลหลินภายในกระโจมหลินซูเม่ยกำลังนั่งหน้ากระจกใบหน้าของนางยังเต็มไปด้วยความหงุดหงิด“นังหญิงจากหอคณิกา!”นางทุบโต๊ะเบา ๆ“วันนี้มันทำให้พวกเราขายหน้า!”หลินซูเหยานั่งจิบชาอยู่ข้าง ๆ“ไม่ต้องห่วง”นางยิ้มเย็น“ครั้งหน้ามันคงไม่มีโชคดีแบบนี้อีก—”แต่คำพูดยังไม่ทันจบฟึ่บ!เงาสีดำพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างก่อนที่ทั้งสองจะตั้งตัวดาบสั้นก็วาบผ่านอากาศฉึก!เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที“อ๊าา!”หลินซูเม่ยล้มลงกับพื้นเลือดไหลจากแขนของน
