ช่วงสายของค่ายล่าสัตว์ลานกว้างกลางค่ายถูกจัดเป็นสถานที่พักผ่อนของเหล่าขุนนางโต๊ะน้ำชาหลายตัวถูกตั้งเรียงกันสตรีสูงศักดิ์และคุณหนูตระกูลต่าง ๆ นั่งสนทนากันอย่างคึกคักเพราะเมื่อคืนเกิดเหตุลอบทำร้ายบรรยากาศจึงเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบหลินเซียงหลัวนั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่งผ้าคลุมหน้าบางยังคงปิดบังใบหน้าของนางไว้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายของนางลอยไปตามลมทำให้หลายคนแอบหันมามองทันใดนั้นเสียงประกาศก็ดังขึ้น“ท่านอ๋องเสวียนมาแล้ว!”ทุกคนรีบลุกขึ้นคำนับชายหนุ่มในชุดอ๋องสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างามอ๋องเสวียนน้องชายของฮ่องเต้สายตาของเขาคมกริบและลึกล้ำแต่เมื่อสายตานั้นมองไปที่หลินเซียงหลัวแววตากลับอ่อนลงเล็กน้อยเขาเดินตรงไปยังโต๊ะของนางทำให้หลายคนเริ่มมองตาม“คุณหนูจากหอเยว่เซียง”อ๋องเสวียนยิ้มบาง“เมื่อคืนเจ้าตกใจหรือไม่”หลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อย“ขอบพระคุณท่านอ๋องที่เป็นห่วงเพคะ”อ๋องเสวียนหัวเราะเบา ๆก่อนจะนั่งลงตรงข้ามนางอย่างไม่เกรงใจสายตาใครการกระทำนี้ทำให้รอบข้างเริ่มซุบซิบทันที“ท่านอ๋องสนใจนางหรือ”“แต่นางมาจากหอคณิกานะ…”“แต่ได้ยินว่าเล่นพิณเก่งมาก”อ๋องเสวียนยกถ้วยชาขึ้นก่อนจะพูดช้า ๆ“ข้าอยากฟังเจ้าบรรเลงพิณอีกครั้ง”“ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสหรือไม่”หลินเซียงหลัวกำลังจะตอบทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด
