้านหลัง“ถ้าท่านอ๋องอยากฟัง”“ก็ต้องต่อคิวเสียก่อน”เสียงทุ้มเย็นนั้นทำให้ทุกคนหันไปมองรัชทายาท เซียวเหยียนเดินเข้ามาอย่างสง่างามสายตาคมมองไปยังโต๊ะนั้นโดยตรงหลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อยเซียวเหยียนเดินมาหยุดข้างโต๊ะก่อนจะยิ้มบาง ๆ“ข้าก็อยากฟังเช่นกัน”อ๋องเสวียนเลิกคิ้วนิด ๆ“โอ้ รัชทายาทสนใจดนตรีด้วยหรือ”เซียวเหยียนตอบเรียบ ๆ“บางครั้ง”เขามองหลินเซียงหลัวก่อนจะพูดต่อ“โดยเฉพาะดนตรีที่หาฟังได้ยาก”หลินเซียงหลัวรู้สึกได้ทันทีว่าสายตาของเขากำลังจงใจแกล้งนางเซียวเหยียนนั่งลงข้างนางใกล้กว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อยก่อนจะพูดเบา ๆพอให้ได้ยินกันสองคน“เมื่อคืนเจ้าคงเหนื่อยมาก”หลินเซียงหลัวหันมองเขา“หม่อมฉันไม่เข้าใจที่ท่านพูดเพคะ”เซียวเหยียนยิ้มแววตาเต็มไปด้วยความขบขัน“จริงหรือ”“ข้านึกว่า…นักฆ่าที่เก่งขนาดนั้น”“ต้องใช้พลังไม่น้อย”หลินเซียงหลัวชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงตอบนิ่ง ๆ“ท่านคงจำคนผิดแล้วเพคะ”เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆก่อนจะเอนตัวเล็กน้อยแล้วพูดอีกครั้ง“อาจจะใช่”“แต่ถ้าเป็นเจ้า…”“ข้าคงไม่แปลกใจ”คำพูดนั้นทำให้หลินเซียงหลัวเงียบไปขณะที่อีกด้านหนึ่งอ๋องเสวียนกำลังมองทั้งสองคนสายตาลึกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างลมอ่อน ๆ พัดผ่านลานค่ายกลิ่นหอมจากกายของหลินเซียงหลัวล
