แสงจันทร์ยังคงสาดลงบนตรอกเงียบงันหลังจากหลินเซียงหลัวช่วยพันแผลให้เซียวเหยียนทั้งสองก็แยกจากกันเงียบ ๆแต่ในใจของรัชทายาทกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อยเซียวเหยียนยืนอยู่บนสะพานหินสายตาคมมองเงาของหญิงสาวที่เดินห่างออกไปกลิ่นหอมอ่อน ๆ ยังคงติดอยู่ในอากาศความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นในหัว“คุณหนูหลิน…”เขาพึมพำเบา ๆหลายปีมาแล้วเด็กหญิงคนหนึ่งจากตระกูลหลินเคยมีกลิ่นหอมแปลกประหลาดเช่นนี้แต่เด็กคนนั้นตายไปในเหตุไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อนเซียวเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อยหรือว่า…หญิงจากหอเยว่เซียงผู้นี้จะเกี่ยวข้องกับตระกูลหลินในขณะเดียวกันภายในห้องลับของหอเยว่เซียงม่านสีดำยังคงปิดกั้นพื้นที่ด้านในหลินเซียงหลัวคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะไม้ด้านหลังม่านเงาของชายลึกลับยืนอยู่นิ่ง“วันนี้เจ้าพบใคร”เสียงของเขาทุ้มต่ำและถูกดัดให้ผิดเพี้ยนเช่นเคยหลินเซียงหลัวก้มศีรษะ“รัชทายาทเพคะ”ห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีบรรยากาศเย็นเยียบอย่างประหลาดชายหลังม่านพูดช้า ๆ“ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว”“อย่าเข้าใกล้เขา”หลินเซียงหลัวตอบเรียบ“เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเพคะ”แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ กลับดังขึ้น“บังเอิญหรือ”ชายลึกลับเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ“จำไว้ให้ดี เซียงหลัว”“รัชทายาทไม่ใช่คนที่เจ้าควรยุ่งเกี่ยว”น้ำเสียงของเขาเย็นลงเล็กน้อย“เกม
