ค่ำคืนในเมืองหลวงเงียบสงบกว่าทุกคืนแสงจันทร์สาดส่องลงบนสะพานหินเหนือคลองสายเล็กหลินเซียงหลัวเดินอยู่บนถนนเงียบ ๆคืนนี้นางออกจากหอเยว่เซียงโดยไม่พาสาวใช้มาด้วยเสื้อคลุมสีเทาเรียบปิดร่างของนางผ้าคลุมบางยังคงปิดใบหน้านางกำลังจะกลับหอแต่ทันใดนั้น—เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นจากตรอกด้านข้างเคร้ง!เสียงฝีเท้ารีบเร่งและเสียงร้องของคนบาดเจ็บหลินเซียงหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปดูภายในตรอกมืดชายสองคนกำลังล้มอยู่บนพื้นส่วนอีกคนหนึ่งยืนพิงกำแพงเสื้อคลุมสีดำของเขามีรอยเลือดเปื้อนเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นดวงตาคมกริบก็สบเข้ากับนางเซียวเหยียนรัชทายาทแห่งแผ่นดินหลินเซียงหลัวชะงักทันที“ท่าน…?”เซียวเหยียนยิ้มจาง ๆ“ดูเหมือนคืนนี้เราจะพบกันอีกแล้ว”หลินเซียงหลัวเดินเข้าไปใกล้เมื่อเห็นเลือดที่แขนของเขานางขมวดคิ้ว“ท่านบาดเจ็บ”เซียวเหยียนมองนางนิ่ง ๆก่อนจะตอบเรียบ ๆ“แค่แผลเล็กน้อย”แต่เลือดกลับไหลไม่หยุดหลินเซียงหลัวถอนหายใจเบา ๆก่อนจะดึงแขนเสื้อของเขาขึ้น“นั่งลง”เซียวเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามหลินเซียงหลัวหยิบผ้าในแขนเสื้อออกมาก่อนจะใช้มือที่คล่องแคล่วพันแผลให้เขานิ้วของนางเบามากและมีกลิ่นหอมอ่อน ๆเซียวเหยียนมองนางเงียบ ๆสายตาลึกขึ้นเล็กน้อย“เจ้ารักษาแผลเป็นด้วยหรือ”หลิน
