ค่ำคืนของหอเยว่เซียงยังคงครึกครื้นเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และกลิ่นสุราหอมฟุ้งไปทั่วหอแต่ในห้องรับรองชั้นบนสุดบรรยากาศกลับเงียบงันกว่าที่อื่นเซียวจิ่น อ๋องแห่งแคว้น กำลังนั่งเอนกายบนเก้าอี้ไม้แกะสลักดวงตาคมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจหลินเซียงหลัวยังคงนั่งอยู่หลังม่านบางผ้าคลุมปิดใบหน้าของนางไว้แต่เพียงเงาร่างที่เห็นผ่านผ้าโปร่งก็ทำให้บุรุษมากมายหลงใหลเซียวจิ่นหัวเราะเบา ๆ“เจ้ารู้หรือไม่”“ในเมืองหลวงตอนนี้ ทุกคนกำลังพูดถึงเจ้า”หลินเซียงหลัวเอ่ยเสียงนุ่ม“เพียงหญิงจากหอคณิกา จะคู่ควรให้ท่านอ๋องสนใจได้อย่างไรเพคะ”คำพูดนั้นกลับทำให้เซียวจิ่นยิ้มกว้างขึ้น“ข้าไม่เคยสนใจฐานะของสตรี”เขาจ้องนางตรง ๆ“หากข้าพอใจ ต่อให้เป็นหญิงจากหอคณิกา ข้าก็สามารถรับเป็นสนมได้”คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงเล็กน้อยหลินเซียงหลัวไม่ตอบแต่ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมกลับเย็นลงในขณะนั้นเองเสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากด้านนอกสาวใช้รีบเข้ามารายงาน“คุณหนูเยว่เซียง…”“มีแขกอีกท่านต้องการพบ”เซียวจิ่นเลิกคิ้ว“คืนนี้แขกของเจ้าดูจะมากเป็นพิเศษ”ประตูห้องถูกเปิดออกชายหนุ่มในชุดขุนนางก้าวเข้ามาใบหน้าคมเข้ม ดวงตาดุดันหลินเหว่ยพี่ชายต่างมารดาของหลินเซียงหลัวเขามองรอบห้องเล็กน้อยก่อนจะหยุดสายตาที่หญิงสาวหลังม่านกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเข้
