เซียงหลัวตอบเรียบ ๆ“หญิงในหอคณิกา ต้องรู้หลายอย่างเพื่อเอาตัวรอด”คำพูดนั้นทำให้เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ“จริงหรือ”เขาเงยหน้ามองนางสายตาคมกริบ“แต่ข้าสืบมาว่า…”“เจ้ามิใช่หญิงธรรมดาของหอคณิกา”มือของหลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อยเซียวเหยียนพูดต่อช้า ๆ“เจ้าถูกชายลึกลับคนหนึ่งพามาเลี้ยงในหอเยว่เซียงตั้งแต่ยังเด็ก”“และเขาฝึกเจ้าทั้งบุ๋นและบู๊”ลมกลางคืนพัดผ่านตรอกแคบหลินเซียงหลัวเงียบไปเซียวเหยียนมองนางตรง ๆก่อนจะพูดเบา ๆ“แต่ที่ข้าอยากรู้มากกว่านั้น…”“คือเจ้ากำลังตามสืบอะไรจาก ตระกูลหลิน”หัวใจของหลินเซียงหลัวกระตุกนางเงยหน้าขึ้นดวงตาภายใต้ผ้าคลุมสบกับสายตาของเขาบุรุษตรงหน้านี้สืบเรื่องของนางไปไกลกว่าที่คิดแต่ในสายตาของเขากลับไม่มีความดูถูกมีเพียงความสนใจและบางอย่างที่ลึกกว่านั้นเซียวเหยียนลุกขึ้นช้า ๆแม้จะบาดเจ็บแต่ท่วงท่าของเขายังคงสง่างาม“อย่ากังวล”เขาพูดเบา ๆ“ข้าไม่มีเจตนาจะเปิดโปงเจ้า”เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าวเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย“ตรงกันข้าม…”“ข้าอยากช่วยเจ้า”ลมกลางคืนพัดผ่านอีกครั้งหลินเซียงหลัวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยทั้งที่นางไม่ควรรู้สึกเช่นนี้เพราะบุรุษตรงหน้าคือคนที่นางควรหลีกห่างแต่ไม่รู้ทำไมยิ่งเข้าใกล้เขานางกลับยิ่งรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ต่างจากคนอื่น
