ค่ำคืนในเมืองหลวงยังคงครึกครื้นโคมแดงของ หอเยว่เซียง ส่องแสงสว่างท่ามกลางถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนเสียงพิณ เสียงหัวเราะ และเสียงดื่มสุราดังระงมทั่วทั้งหอแต่ในคืนนี้แขกที่เข้ามากลับไม่ธรรมดาชายหนุ่มสองคนก้าวเข้ามาในหออย่างเงียบงันหนึ่งในนั้นสวมชุดแพรสีดำเรียบง่ายแต่ท่วงท่ากลับสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงคนธรรมดาเขาคือเซียวเหยียน รัชทายาทแห่งแผ่นดินข้างกายเขาคือสหายสนิทหานเฟิง และ ฉู่เย่ทั้งสามเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุดของหอซึ่งเป็นเขตห้องรับรองลับในขณะเดียวกันที่โต๊ะชั้นล่างชายอีกผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบสุราอย่างสบายอารมณ์อาภรณ์สีม่วงเข้มของเขาดูหรูหราสายตาคมกริบแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เขาคืออ๋องเซียวจิ่นข้างกายเขาก็มีองครักษ์สนิทสองคนเช่นกันเซียวจิ่นยกถ้วยสุราขึ้นจิบก่อนจะเหลือบมองไปทางบันได“รัชทายาทก็มาด้วยสินะ…”เขาพึมพำเบา ๆเหมือนคืนนี้จะสนุกกว่าที่คิดบนชั้นบนสุดของหอหลินเซียงหลัวเดินเข้ามาในห้องรับรองลับแสงตะเกียงส่องสว่างอย่างนุ่มนวลชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างแผ่นหลังสูงสง่าเมื่อเขาหันมาสายตาคมของเขาก็สบเข้ากับนางหลินเซียงหลัวยังคงสวมผ้าคลุมบางปิดหน้า“ถวายบังคมรัชทายาทเพคะ”เซียวเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่จำเป็นต้องมากพิธี”“คืนนี้ข้ามาในฐานะแขกของหอเยว่เซียงเ
