เงียบลงทันทีหลินเซียงหลัวกำมือแน่นใต้แขนเสื้อเขารู้…หรืออย่างน้อยก็เริ่มสงสัยแล้วเซียวเหยียนเอ่ยต่ออย่างสงบ“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเปิดโปงเจ้า”“แต่ข้าต้องการความร่วมมือ”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดช้า ๆ“ช่วยข้าหาข่าวในหอเยว่เซียง”“และความลับของตระกูลหลิน”คำพูดนั้นทำให้นางเงยหน้าขึ้นทันทีภายใต้ผ้าคลุมดวงตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจเขา…กำลังให้โอกาสนางหลินเซียงหลัวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยช้า ๆ“ข้าจะช่วยท่าน…เท่าที่ทำได้”คำตอบนั้นไม่ได้เต็มใจนักแต่ก็ไม่ใช่การปฏิเสธเซียวเหยียนมองนางครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆเขารู้ดีหญิงผู้นี้ยังมีความลับอีกมากแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มรู้สึกบางอย่างหญิงลึกลับตรงหน้านี้ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งน่าสนใจลมกลางคืนพัดผ่านระเบียงอีกครั้งด้านล่างอ๋องเซียวจิ่นยังคงนั่งจิบสุราดวงตาคมของเขาเงยขึ้นมองหน้าต่างชั้นบนรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก“หญิงจากหอเยว่เซียง…”“ดูเหมือนคืนนี้เราคงได้พบกัน”
