ค่ำคืนในเมืองหลวงเงียบสงบโคมไฟสีแดงของ หอเยว่เซียง ส่องแสงสลัวท่ามกลางหมอกบางเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะของแขกในหอคณิกายังคงดังแผ่ว ๆแต่ในชั้นบนสุดของหอกลับเงียบงันราวกับอีกโลกหนึ่งหลินเซียงหลัวเดินผ่านระเบียงไม้ยาวผ้าคลุมสีขาวยังคงปิดใบหน้าของนางหลังจากกลับมาจากวังหลวงข่าวลือเกี่ยวกับ “หญิงพิณแห่งหอเยว่เซียง” ก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองทันใดนั้นสาวใช้รีบเดินเข้ามาคำนับ“คุณหนู…มีคนมาฝากคำเชิญ”หลินเซียงหลัวหยุดเดิน“ผู้ใด”สาวใช้ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ“คนจากจวนรัชทายาท”ดวงตาของหลินเซียงหลัวนิ่งลงสาวใช้ยื่นป้ายหยกเล็ก ๆ ให้นาง“เขาบอกว่า…องค์รัชทายาทต้องการพบคุณหนูที่นี่ ในอีกสองวัน”หลินเซียงหลัวรับป้ายหยกมายังไม่ทันพูดอะไรสาวใช้อีกคนก็รีบเข้ามา“คุณหนู!”“จวนอ๋องเซียวจิ่นก็ส่งคนมาฝากคำเชิญเช่นกัน”หลินเซียงหลัวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยดวงตาภายใต้ผ้าคลุมสั่นไหวเพียงชั่วครู่ทั้งสองคนต่างก็ต้องการพบหญิงจากหอเยว่เซียงในเวลาเดียวกันขณะนั้นเองเสียงระฆังเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากชั้นบนสุดของหอติ๊ง…หลินเซียงหลัวชะงักนางรู้ดีว่าเสียงนั้นหมายถึงอะไรเจ้าของหอเรียกพบนางหญิงสาวรีบเดินขึ้นบันไดไม้ไปยังห้องลับเมื่อเปิดประตูเข้าไปม่านสีดำก็ปิดกั้นพื้นที่ด้านในไว้แสงตะเกียงสลัว ๆ ส่องผ่านผืนผ้าเงาของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏอย
