ู่ด้านหลังเช่นเคยหลินเซียงหลัวไม่เคยเห็นใบหน้าของเขานางคุกเข่าลงอย่างเคารพ“ท่านอาจารย์”เสียงบุรุษดังออกมาจากหลังม่านทุ้มต่ำแต่แปลกประหลาดเหมือนถูกบิดเบือนด้วยวิชาอะไรบางอย่าง“วันนี้ในวัง…เจ้าทำได้ดี”หลินเซียงหลัวก้มศีรษะ“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่สั่งสอน”ชายหลังม่านเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยช้า ๆ“ได้ยินว่า…รัชทายาทส่งคนมาหาเจ้าแล้ว”หลินเซียงหลัวชะงักเล็กน้อย“จ้าวคะ”เสียงบุรุษหัวเราะเบา ๆ“จำไว้ให้ดี”“จงอยู่ห่างจากรัชทายาทให้มากที่สุด”หลินเซียงหลัวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“เหตุใดหรือจ้าวคะ”ชายหลังม่านเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยช้า ๆ“เพราะคนที่เจ้าควรเข้าใกล้…ไม่ใช่เขา”“แต่คือ อ๋องเซียวจิ่น”คำพูดนั้นทำให้หลินเซียงหลัวขมวดคิ้ว“ท่านอ๋อง?”เสียงของชายลึกลับเย็นลง“คดีที่รัชทายาทกำลังสืบอยู่…”“เกี่ยวข้องกับอ๋อง”หลินเซียงหลัวนิ่งไปบุรุษหลังม่านกล่าวต่อ“ตระกูลหลิน…และอ๋องเซียวจิ่น”“กำลังร่วมมือกันในบางเรื่อง”“และข้า…เป็นเพียงตัวกลางที่ติดต่อระหว่างพวกเขา”คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของหลินเซียงหลัวหรี่ลงตระกูลหลิน…ครอบครัวของนางกำลังร่วมมือกับอ๋องเพื่อทำอะไรบางอย่างชายลึกลับพูดต่อช้า ๆ“แผนของพวกเขา…”“คือกำจัดรัชทายาท”ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างเปลวไฟในตะเกียงสั่นไหวหลินเซียงหลัวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามเ
