สักวัน…ข้าจะทำให้พวกเจ้าชดใช้ทุกอย่างในขณะเดียวกันหลินซูเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อยกลิ่นหอมที่ลอยผ่านเมื่อหญิงผู้นั้นเดินผ่านทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด“พี่หญิง…”หลินซูเม่ยกระซิบ“กลิ่นหอมของนาง…แปลกหรือไม่”หลินซูเหยาพยักหน้าเล็กน้อยแต่ก็ส่ายหัว“คงเป็นเพียงน้ำหอมราคาแพงของหอคณิกา”ถึงอย่างนั้นความสงสัยเล็ก ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจในขณะที่หลินเซียงหลัวเดินเข้าใกล้แท่นประทับนางคุกเข่าลงอย่างนอบน้อมฮองเฮาทรงมองนางด้วยความสนใจ“เจ้าเล่นพิณได้งดงามยิ่ง”“เสียงร้องก็ไพเราะ”พระนางหยุดเล็กน้อยก่อนจะตรัสต่อ“เจ้าเป็นคนของหอเยว่เซียงจริงหรือ”หลินเซียงหลัวก้มศีรษะ“เพคะ”น้ำเสียงของนางนุ่มนวลในขณะนั้นเองนางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและสายตาของนางก็สบเข้ากับใครบางคนรัชทายาทเซียวเหยียนกำลังมองนางอยู่ดวงตาของเขาสงบนิ่งแต่ลึกลงไปมีประกายบางอย่างทันทีที่หลินเซียงหลัวเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนหัวใจของนางก็ชะงักไปหนึ่งจังหวะบุรุษผู้นั้น…คือบัณฑิตที่ช่วยนางในคืนเทศกาลโคมไฟคือชายที่เคยมอบป้ายหยกให้นางแต่ตอนนี้เขากลับนั่งอยู่บนที่ประทับของรัชทายาทแห่งแผ่นดินหลินเซียงหลัวรีบก้มหน้าลงไม่ให้ใครเห็นแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ในขณะที่อีกด้านหนึ่งอ๋องเซียวจิ่นกำลังนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบ ๆดวงตาคมของเขาจั
