สวนดอกโบตั๋นของพระราชวังเงียบสงบลงหลังจากการแสดงของคุณหนูตระกูลหลินเสียงซุบซิบของเหล่าขุนนางยังคงดังแผ่วเบาแต่เมื่อเสียงขันทีประกาศว่า“การแสดงต่อไป…จากหอเยว่เซียง”ทั้งสวนก็เงียบลงในทันทีสายลมอ่อนพัดผ่านทะเลดอกโบตั๋นกลีบดอกไม้สีชมพูปลิวไหวอย่างช้า ๆเงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากทางเดินหินนางสวมอาภรณ์สีขาวปักลายเงินผ้าคลุมบางปิดใบหน้าแสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าโปร่งนั้นเผยให้เห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าที่งดงามแม้มองไม่ชัดแต่เพียงแค่เงาใต้ผ้าคลุมก็ทำให้หลายคนเผลอหยุดหายใจกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับสายลมขุนนางหลายคนเริ่มหันมองกลิ่นหอมนี้เป็นเอกลักษณ์ของหญิงจากหอเยว่เซียงหลินซูเหยาและหลินซูเม่ยมองนางด้วยสายตาเย็นชาพวกนางเคยได้ยินชื่อเสียงของหญิงลึกลับผู้นี้แต่ไม่คิดว่านางจะได้รับเชิญเข้าสู่วังหลวงจริง ๆหลินเซียงหลัวนั่งลงหน้าโต๊ะพิณปลายนิ้วเรียววางลงบนสายพิณอย่างแผ่วเบาแล้วเสียงแรกก็ดังขึ้นท่วงทำนองนั้นอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิเสียงพิณค่อย ๆ ไหลรินผ่านสวนดอกโบตั๋นก่อนที่เสียงขับร้องของนางจะดังขึ้นเสียงของหญิงสาวใสบริสุทธิ์แต่ลึกซึ้งราวกับบทเพลงจากสวรรค์ทั้งสวนเงียบกริบไม่มีใครพูดแม้แต่คำเดียวเสียงพิณและเสียงร้องประสานกันอย่างงดงามทันใดนั้นฝูงผีเสื้อจากสวนดอกไม้ก็เริ่มบินเข้ามาพ
