หลังเสียงพิณสุดท้ายเงียบลงสวนดอกโบตั๋นทั้งสวนยังคงตกอยู่ในความเงียบราวกับผู้คนยังไม่อาจหลุดพ้นจากมนตร์สะกดของเสียงเพลงเมื่อครู่ก่อนที่เสียงปรบมือจะค่อย ๆ ดังขึ้นจากเบา…กลายเป็นดังกึกก้องไปทั่วทั้งสวนฮองเฮาทรงยิ้มอย่างพอพระทัย“งดงามยิ่งนัก”พระนางเอ่ยเสียงนุ่มก่อนจะรับสั่งกับขันทีข้างกาย“เชิญหญิงผู้นั้นเข้ามาใกล้ ๆ”ขันทีรีบประกาศเสียงดัง“ฮองเฮาทรงมีรับสั่ง เรียกหญิงจากหอเยว่เซียงเข้าเฝ้า!”สายตาของผู้คนทั้งสวนหันมามองทันทีหลินเซียงหลัวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะพิณนางก้าวเดินอย่างสงบชายกระโปรงสีขาวไหวตามสายลมกลีบดอกโบตั๋นปลิวผ่านร่างของนางช้า ๆทุกย่างก้าวทำให้สายตาของผู้คนจับจ้องกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยตามตัวนางในขณะที่นางเดินผ่านแถวของขุนนางสายตาของนางก็ค่อย ๆ หยุดลงตรงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งตระกูลหลินหลินเจิ้งกั๋วนั่งอยู่ในชุดขุนนางเต็มยศสีหน้าของเขาเคร่งขรึมตามนิสัยข้างกายคือฮูหยินใหญ่สตรีผู้แต่งกายหรูหราและด้านหลังคือหลินเหว่ยหลินซูเหยาหลินซูเม่ยครอบครัวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของนางดวงตาของหลินเซียงหลัวนิ่งลงใต้ผ้าคลุมบางเปลวไฟแห่งความทรงจำค่อย ๆ ลุกขึ้นในใจไฟไหม้ในคืนนั้นเสียงกรีดร้องของมารดาและรอยยิ้มเย็นชาของคนเหล่านี้นางมองพวกเขาอย่างเงียบงันก่อนจะเบือนสายตาออกช้า ๆในใจของนางมีเพียงประโยคเดียว
