หลังคืนเทศกาลโคมไฟเรื่องราวของหญิงลึกลับจาก หอเยว่เซียงก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิผู้คนต่างเล่าขานว่าคืนนั้นมีหญิงสาวผู้หนึ่งเล่นพิณใต้แสงโคมไฟเสียงดนตรีของนางสามารถเรียกฝูงผีเสื้อให้บินล้อมรอบกลีบดอกเหมยโปรยปรายราวกับหิมะและความงามของนางงดงามจนผู้คนลืมหายใจข่าวเล่าลือยิ่งถูกพูดต่อ ยิ่งกลายเป็นตำนานไม่นานนักข่าวนั้นก็เดินทางเข้าสู่พระราชวังหลวงภายในตำหนักของฮองเฮานางกำลังนั่งชมดอกโบตั๋นในสวนหลวงสนมนางหนึ่งเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ฝ่าบาท ได้ยินหรือไม่เจ้าคะ”“ว่ามีหญิงลึกลับจากหอเยว่เซียงเล่นพิณได้ราวกับเทพธิดา”ฮองเฮาเลิกคิ้วเล็กน้อย“ถึงกับเป็นเช่นนั้นหรือ”ขันทีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบตอบ“หม่อมฉันได้ยินว่าคืนนั้นผู้คนทั้งลานเงียบกริบเพื่อฟังเสียงพิณของนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮายิ้มบาง ๆ“น่าสนใจ”ในเวลาเดียวกันฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วางถ้วยชาแล้วหัวเราะเบา ๆ“เมืองหลวงของเรามีหญิงงามมากมาย”“แต่จะมีสักกี่คนที่ทำให้ผู้คนกล่าวขวัญถึงเพียงชั่วข้ามคืน”ฮองเฮาหันไปมองฮ่องเต้ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างมีความคิด“อีกไม่กี่วันจะถึงงาน ชมดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิ ในวัง”“หากเชิญนางมาเล่นพิณในงาน ก็คงน่าสนใจไม่น้อย”ฮ่องเต้พยักหน้า“ดี”“ส่งราชโองการไปยังหอเยว่เซียง”“เชิญหญิงผู้นั้นเข้าวัง”ข่าวนี้แพร่กระจายออกจ
