เสียงปรบมือยังคงดังก้องทั่วลานเทศกาลกลีบดอกเหมยยังคงโปรยปรายจากกิ่งไม้เหนือเวทีหญิงสาวในผ้าคลุมบางค่อย ๆ ลุกขึ้นจากหน้าโต๊ะพิณเสียงพิณสุดท้ายยังคงกังวานอยู่ในความทรงจำของผู้คนหลายคนยังคงจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตาแต่หลินเซียงหลัวกลับเดินลงจากเวทีอย่างเงียบงันราวกับนางเพียงแค่ผ่านเข้ามาในงานเท่านั้นด้านหลังเวทีทางเดินแคบทอดยาวไปสู่สวนเล็ก ๆแสงโคมไฟส่องสลัวนางกำลังจะกลับไปยังรถม้าของหอเยว่เซียงทันใดนั้นเสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากลานด้านหน้า“จับมันไว้!”เสียงผู้คนร้องตะโกนฝูงชนเริ่มแตกตื่นชายสวมหน้ากากสองสามคนพุ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาดูเหมือนจะเป็นพวกหัวขโมยที่อาศัยจังหวะงานเทศกาลก่อความวุ่นวายผู้คนเริ่มวิ่งหนีหลินเซียงหลัวหยุดฝีเท้าเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันจะก้าวถอยชายผู้หนึ่งก็พุ่งเข้ามาทางนางในชั่วขณะนั้นเองมือแข็งแรงคู่หนึ่งคว้าข้อมือของนางดึงร่างของนางเข้าไปหลบด้านข้างแผ่นหลังของนางชนเข้ากับอกของคนผู้นั้นเสียงลมหายใจของเขาอยู่ใกล้เพียงเอื้อม“ระวัง”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้หูหลินเซียงหลัวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นและในวินาทีนั้นเองสายลมก็พัดผ่านผ้าคลุมหน้าของนางถูกลมยกขึ้นเพียงชั่วครู่แสงโคมไฟส่องผ่านเผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาทีแต่ก็เพียงพอให้ชายตรงหน้าชะงักงันดวงตาของเซียว
