คืนเพ็ญเดือนแรกของปีเมืองหลวงสว่างไสวราวกับถูกแต้มแต่งด้วยดวงดาวนับพันถนนสายหลักถูกประดับด้วยโคมไฟสีแดงแขวนเรียงยาวสุดสายตาสะพานหินเหนือคลองสะท้อนแสงไฟระยิบระยับในผิวน้ำเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และเสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าดังคลอไปทั่วทั้งเมืองคืนนี้คือเทศกาลโคมไฟของเมืองหลวงงานใหญ่ที่สุดของปีที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างออกมาชมความงดงามของเมืองและในลานกว้างกลางเมืองมีเวทีขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นใต้ต้นไม้โบราณโคมไฟนับร้อยดวงส่องสว่างรอบเวทีผ้าแพรสีแดงพลิ้วไหวตามสายลมยามค่ำคืนนี้จะมีการแสดงดนตรีของหญิงงามจากตระกูลใหญ่หลายตระกูลเสียงประกาศของพิธีกรดังขึ้น“ต่อไปคือคุณหนูจากตระกูลจาง!”เสียงปรบมือดังขึ้นหญิงสาวในชุดงดงามเดินขึ้นเวที นางบรรเลงพิณอย่างไพเราะผู้คนต่างชื่นชมต่อมา“คุณหนูจากตระกูลหลิว!”เสียงขลุ่ยอ่อนหวานดังขึ้นอีกครั้งการแสดงดำเนินต่อเนื่องหลายคนแต่ในหมู่ผู้ชมมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่เงียบ ๆหลินเหว่ยสายตาของเขามองการแสดงอย่างไม่ใส่ใจนักจนกระทั่งเสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง“การแสดงต่อไป…”“จาก หอเยว่เซียง”เพียงคำนี้ผู้คนรอบเวทีก็เริ่มฮือฮา“หอเยว่เซียงหรือ?”“ได้ยินว่าหญิงผู้นั้นไม่เคยเปิดหน้าให้ใครเห็น”“จริงหรือไม่”เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วลานทันใดนั้นเสียงพิณเบา ๆ ก็ดังขึ้นทำนองแรกแผ่วเบาร
