ิ่ง“ข้าพบท่านแล้ว”เสียงของนางเบา แต่ชัดเจนอีกด้านของม่านเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เสียงของชายผู้หนึ่งจะดังขึ้นเสียงนั้นต่ำ แหบเล็กน้อย ราวกับถูกบิดให้ผิดธรรมชาติ“คืนนี้เจ้าเห็นอะไรบ้าง”หญิงสาวตอบอย่างสงบ“เหยื่อเริ่มเข้ามาแล้ว”อีกด้านของม่านเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น“ดี”“ในอีกสองสามวันนี้ คนจากตระกูลหลินจะเริ่มมาเยือนที่นี่บ่อยขึ้น”เสียงนั้นหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อ“เจ้าพร้อมหรือยัง”ดวงตาของหญิงสาวนิ่งสงบ“ข้ารอวันนี้มานานแล้ว”อีกด้านของม่านเงียบไปอีกครั้งก่อนเสียงชายลึกลับจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ“จำไว้ให้ดี”“ความแค้นของเจ้า ต้องค่อย ๆ ชำระ”“อย่าฆ่าศัตรูเร็วเกินไป”“ความสิ้นหวัง…ต้องใช้เวลา”หญิงสาวก้มศีรษะเล็กน้อย“ข้าเข้าใจ”หลังจากนั้นความเงียบก็ปกคลุมห้องอีกครั้งหญิงสาวลุกขึ้นช้า ๆก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องแต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำของนางภาพที่นางไม่เคยลืมแปดปีก่อนตอนนั้นนางมีอายุเพียงแปดขวบเรือนรองของตระกูลหลินเงียบสงบในยามค่ำแต่คืนนั้นพี่ชายต่างมารดาและพี่สาวสองคนกลับเข้ามาในห้องของนาง“เจ้ามันก็แค่ลูกเมียรอง”หนึ่งในนั้นผลักนางล้มลง“ทำไมท่านพ่อถึงเอ็นดูเจ้ามากกว่าพวกข้า”พวกเขาเริ่มรื้อของในห้องโคมไฟบนโต๊ะถูกผลักตกลงมาน้ำมันตะเกียงไหลนองบนพื้น
