หญิงผู้นี้ไม่เคยเปิดหน้าให้ใครเห็น”“แต่กลิ่นหอมของนางไม่เหมือนผู้ใด”“บางคนถึงกับบอกว่าเป็นกลิ่นหอมติดตัวมาตั้งแต่เกิด”ท่ามกลางเสียงพูดคุยเหล่านั้นชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่มุมห้องอย่างเงียบงันชุดของเขาเรียบง่ายราวกับบัณฑิตธรรมดาแต่ดวงตากลับเฉียบคมกว่าคนทั่วไปเขาคือเซียวเหยียนรัชทายาทแห่งแคว้นคืนนี้เขาปลอมตัวมาเพราะเหตุผลเพียงอย่างเดียวสืบคดีในช่วงเดือนที่ผ่านมา มีข่าวลือว่าหอเยว่เซียงเกี่ยวข้องกับเครือข่ายข่าวลับของขุนนางบางกลุ่มจึงทำให้เขาต้องมาดูด้วยตนเองแต่ในขณะที่เสียงพิณยังคงบรรเลงกลิ่นหอมอ่อน ๆ กลับลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยสายตาของเขามองไปยังม่านไหมบนเวทีกลิ่นนั้น…มาจากหญิงลึกลับหลังม่านทันใดนั้นเสียงพิณหยุดลงทั้งหอตกอยู่ในความเงียบงันก่อนที่เสียงปรบมือจะดังขึ้นรอบทิศแต่ในชั่วขณะนั้นเองหลังม่านไหมดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ เงยขึ้นแม้ใบหน้าจะถูกผ้าคลุมบดบังแต่สายตาของนางกลับเย็นสงบอย่างประหลาดสายตานั้นกวาดมองแขกในหออย่างเงียบงันราวกับกำลังเลือกเหยื่อมุมหนึ่งของห้องสายตาของนางหยุดลงเพียงเสี้ยววินาทีชายหนุ่มในชุดบัณฑิตกำลังมองเวทีมาด้วยสายตาเยือกเย็นแต่นางไม่ได้สนใจเขานานนักเพราะสำหรับนางคนผู้นั้นเป็นเพียงแขกคนหนึ่งเท่านั้นหญิงสาวค่อย ๆ ก้มศีรษะลงปลายนิ้วแตะสายพิณ
