ค่ำคืนของหอเยว่เซียงยังคงคึกคักไม่ต่างจากเมื่อคืนโคมแดงแกว่งไหวตามแรงลม เสียงหัวเราะของเหล่าคุณชายและขุนนางดังลอยอยู่ทั่วทั้งหอหญิงสาวในชุดงดงามเดินต้อนรับแขกอย่างคล่องแคล่วแต่ในมุมหนึ่งของห้องชายสองคนเพิ่งก้าวเข้ามาหนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มร่างสูง สวมชุดผ้าไหมสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาแต่สายตากลับดูหยิ่งยโสเขาคือหลินเหว่ยบุตรชายของตระกูลหลินข้างกายเขามีสหายอีกคนหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น“ที่นี่คือหอเยว่เซียงหรือ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”หลินเหว่ยยิ้มบาง“ข้าก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าหญิงงามลึกลับที่ผู้คนกล่าวถึงจะงดงามเพียงใด”ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนาบนชั้นสองของหอหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่หลังฉากผ้าไหมบางดวงตาของนางมองลงไปยังโถงใหญ่ด้านล่างทันทีที่สายตาเห็นชายผู้นั้นปลายนิ้วของนางก็หยุดนิ่งหลินเหว่ยพี่ชายต่างมารดาคนที่เคยผลักนางลงสู่ความตายแต่เพียงชั่ววินาทีเดียวเท่านั้นแววตาของนางก็กลับมาเรียบเฉยไม่มีความโกรธไม่มีความตื่นตระหนกราวกับมองคนแปลกหน้าหญิงสาวหมุนตัวเดินออกจากระเบียงอย่างเงียบงันผ่านทางเดินยาวที่มีโคมไฟสลัวจนมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งประตูห้องนั้นถูกปิดสนิทไม่มีสาวใช้เฝ้าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาหญิงสาวผลักประตูเข้าไปช้า ๆภายในห้องมืดสลัวมีเพียงม่านสีดำผืนใหญ่กั้นอยู่กลางห้องนางคุกเข่าลงอย่างสงบน
