บทที่ 24 ขุนนางต้องโทษ (2)
ฉู่จิ้งหยวนถึงกับชะงักงัน คำพูดที่เตรียมจะโต้แย้งติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกขีดสุด เขาคิดไม่ถึงว่าไป๋จิงหงจะสืบสาวราวเรื่องจนล่วงรู้เรื่องการยักยอกงบประมาณบางส่วน ซึ่งเขาได้ลอบกระทำไปก่อนหน้านี้
“ข้า… ข้า…”
เมื่อเห็นฉู่จิ้งหยวนจนมุมด้วยหลักฐานที่แน่นหนา ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ก็ทรงพระสรวลออกมาด้วยความพิโรธจัด ทรงเขวี้ยงีกาฉบับใส่ฉู่จิ้งหยวนเต็มแรง
ตุบ!
“ฉู่จิ้งหยวน! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาเช่นนี้ เจ้ายังมีหน้ามาโกหกเจิ้นอีกหรือ!”
ฉู่จิ้งหยวนรีบหมอบราบไปกับพื้นเย็นเฉียบ หัวใจหล่นวูบลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง ยามนี้ต่อให้นางเซียนลงมาโปรดก็ไม่อาจช่วยเขาให้พ้นจากอาญาแผ่นดินที่เขาก่อขึ้นเองได้อีกต่อไป
“ฝ่าบาทโปรดเมตตาด้วย! กระหม่อม…กระหม่อมถูกกลั่นแกล้ง!” ฉู่จิ้งหยวนยังคงไม่ยอมรับความผิด เขาหมอบกราบจนหน้าผากแนบพื้นเย็นเยียบ เหงื่อกาฬไหลซึมจนชุ่มแผ่นหลังที่สั่นเทา
“ไป๋จิงหง! เจ้าจงร่วมมือกับกรมอาญา ตรวจสอบหลักฐานทุกชิ้นอย่างละเอียด ห้ามให้ตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว หากพบว่ามีความผิดจริง ข้าจะลงทัณฑ์ไม่ละเว้น!”
ฮ่องเต้ทรงชี้พระหัตถ์ไปยังไป๋จิงหง จากนั้นจึงทรงหันไปสั่งการทหารด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“ทหาร! นำตัวฉู่จิ้งหยวนไปขังคุกหลวงไว้ก่อน ห้ามใครเข้าเยี
