ปล้มไปกระแทกกับพื้น ก่อนที่นางจะหันไปตวาดใส่พ่อบ้านที่ยืนเซ่ออยู่ด้วยสีหน้าดุดัน
“เห็นหรือไม่ว่าฮูหยินรับไม่ไหวแล้ว! เจ้ายังจะมายืนบื้ออยู่อีก ออกไปให้พ้น! ไปจัดการเรื่องบ่าวไพร่อย่าให้โวยวายจนเสียเรื่อง และห้ามใครเข้ามารบกวนฮูหยินจนกว่าจะฟื้นเด็ดขาด!”
พ่อบ้านหลี่ที่กำลังขวัญเสียรีบก้มหัวรับคำแล้ววิ่งออกไปจากเรือนทันที เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไปจนเงียบสนิท และบานประตูเรือนถูกปิดลงอย่างมิดชิด ร่างที่เคยดูอ่อนแรงของหลิวอันเซียงก็ค่อย ๆ ขยับกาย นัยน์ตาที่ปิดสนิทพลันลืมตาขึ้นมาอย่างแจ่มใส ไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจเมื่อครู่
นางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างมั่นคง พลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากเบา ๆ ก่อนจะหลุดยิ้มเย้ยออกมาอย่างสะใจ แววตาทอประกายเย็นเยียบอย่างน่าหวาดหวั่น
ฉู่จิ้งหยวนเสวยสุขบนหยาดเหงื่อคนอื่นมานาน ยามนี้ไปนอนในคุกมืด ชิมรสชาติของความสิ้นหวังดูบ้างจะเป็นไรไป อีกทั้งเรื่องอันใดนางต้องไปสนใจเขาด้วยกัน ในเมื่อเขาเป็นคนก่อ เขาก็จงรับมันไปเองเถิด
หลิวอันเซียงเลิกสนใจเรื่องราววุ่นวายภายนอกราวกับเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา ก่อนจะหันไปสนใจกระดานหมากรุกที่ยังคงตั้งค้างไว้จากการเดินหมากคนเดียวก่อนหน้านี้ นางหยิบหมากตัวหนึ่งขึ้นมาแล้ววางลงในตำแหน่งใหม่ด้วยนิ้วที่เรียวยาวและมั่นคงพร้อมกับครุ่
