บทที่ 156 สุนัขชายหญิง
บนผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ จงกวงเจินเหรินกำลังปิดด่านนั่งสมาธิ
ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงของอินซานเจินเหรินก็ดังสนั่นมา คล้ายพยายามบีบกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้อย่างยากลำบาก แต่ก็ยังมีบางส่วนเล็ดรอดออกมา
“พี่ใหญ่! ออกมาดูเรื่องสนุกเร็ว!”
จงกวงเจินเหรินได้ยินดังนั้นก็ลืมตาขึ้น ส่ายศีรษะเล็กน้อย “อินซาน ข้าเคยบอกเจ้าแล้วกี่ครั้ง เจอเรื่องต้องนิ่งเข้าไว้ อย่าทำตัวไร้ชั้นเชิงเช่นนี้”
“ไม่ใช่แค่เฉินไท่เหอจะทะลวงสู่ระดับวางรากฐานขั้นปลายหรอกหรือ”
“ฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับสายที่สาม เขาได้มานานแล้ว เคล็ดผลัดเปลี่ยนภยันตรายแทนตนก็เตรียมพร้อมดีแล้ว หากจะทะลวงสู่ขั้นปลาย ยังมีอะไรให้น่าแปลกใจอีกเล่า?”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็หาได้แสดงท่าทีตำหนิออกมาไม่ ตรงกันข้าม กลับรู้สึกโหยหาอยู่เงียบๆ เพราะเมื่อก่อนเขาเองก็เคยเหมือนกับอินซานเจินเหรินในตอนนี้ เคยเป็นหนุ่มน้อยผู้เพิ่งก้าวออกจากภูผา มองโลกยังไม่ทั่ว เพียงเรื่องเล็กน้อยก็เต้นเร่าใจเตลิด ทว่าเมื่อถึงวันนี้ กลับเฉยชากับเรื่องนานาไปเสียสิ้น
ในใต้หล้า ไม่มีสิ่งใดอีกแล้วที่จะทำให้ผิวน้ำใจของเขากระเพื่อมได้
ความเงียบเหงา โดดเดี่ยว และจืดจาง คือทางที่เจินเหรินระดับวางรากฐานทุกผู้ต้องข้ามผ่าน ความเปรี้ยวหวานของมรรคาเซียน ความหลากหลายในโลกธาตุ ล้วนซุกซ่อนอยู่ในนั้น
“ไม่ใช่เรื่องนั้น ลวี่หยางกำลังขึ้นคร่อมภรรยาของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าอยู่ต่างห
