าก!”
“…หา?”
ชั่วพริบตา ใบหน้าของจงกวงเจินเหรินที่ยังดูสงบเยือกเย็นเมื่อครู่ ก็พลันเบิกตาขึ้นวูบ แทบเป็นสัญชาตญาณที่ไม่เชื่อหูตนเองในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
ลวี่หยาง… ขึ้นคร่อม?
ใคร? ภรรยาของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า!?
ตอนนี้!?
เจินเหรินจงกวงรีบเร่งเร้าจิตรู้พลัน ส่งญาณออกจากผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ กวาดสายตาเยี่ยงอินทรีทอดผ่านไปยังทิศของเขาปะสานฟ้า เบื้องหน้าเบิกบานออกเป็นภาพตระการตายิ่ง
ปรากฏเพียงยอดเขาปะสานฟ้าอันกว้างใหญ่อลังการ เบื้องนอกคือจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากำลังทดรับเคราะห์สวรรค์ ส่วนภายในนั้น กลับเห็นลวี่หยางกับสตรีผู้หนึ่งเดินเคียงกันเข้าไปในห้องโถงหลังหนึ่งแล้วเรียบร้อย เสียงระเบิดดังกระหึ่มออกมาด้วยค่ายกลขยายเสียง
บรรดาเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ภายนอกต่างพากันตาค้าง
ไม่ใช่แค่ลือกันเล่นๆ เหรอ พวกเจ้าลงมือจริง!?
“นังสารเลว! นังสารเลว! นังสารเลว!”
ในแดนวางรากฐาน จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ายิ่งโมโหจนหน้าดำคล้ำแทบหลุดจากสีเนื้อ มิคาดคิดเลยว่าลวี่หยางกับนางจะทำการอำมหิตไร้ยางอายถึงเพียงนี้
แต่พลันถัดจากนั้น เขาก็สะกดใจลบล้างสรรพจิตคิดทั้งปวงลงหมดสิ้น
“ยามนี้…การทนรับเคราะห์คือสิ่งสำคัญที่สุด!”
จ้าวยอดเขาปะสานฟ้า ย่อมยังคงเป็นมหามารเช่นเดิม แม้โทสะเดือดดาลเมื่อครู่ก็พลันคืนสู่ความเย็นเยียบ ปรับจิตได้รวดเร็วน่าประหลาด ถึงขั้นมองลวี่หยางกับภรรยาของตนด้วยสายตาเหยียดหยามเล็กน้อย
สุนัขชายหญิงคู่นี้ น
