ึกหรือว่าการกระทำต่ำช้าน่ารังเกียจเช่นนี้ จะสามารถทำลายจิตมั่นของข้าได้?
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของจ้าวยอดเขาก็พลันวาววับเยียบเย็น “หยวนถู… ดูท่าเจ้าจะรู้แล้วว่า ข้ากับฝูหลงเคยร่วมมือกันมา?”
นี่มันต้องเป็นการแก้แค้นแน่นอน!
เมื่อแก้แค้นข้าไม่ได้ ก็คิดจะยัดความแค้นนั้นลงบนตัวภรรยาของข้าแทนหรือ?
สัตว์นรก!
ชั่วพริบตาเดียว จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ายังถึงกับต้องยอมรับในความกล้าและความสามารถของลวี่หยางอยู่ลึกๆ มิน่าล่ะ จงกวงเจินเหรินจึงถึงกับให้ความสำคัญกับมันถึงเพียงนั้น มันช่างบังอาจไร้ยางอายเกินผู้ใด!
“ช่างเถอะ ดำเนินการทนรับเคราะห์ต่อไปก็แล้วกัน”
จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเร่งข่มอารมณ์ ยอมเพิกเฉยต่อเสียงกระเส่าที่จงใจขยายออกมาด้วยค่ายกลขยายเสียง อันดังก้องหูอยู่ทุกขณะ ตั้งใจแน่วแน่จะจดจ่อรับมือฟ้าดินเบื้องหน้าให้ถึงที่สุด
แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ชะงักงันไปทั้งร่าง
เพราะในเวลานั้นเอง เฉินชูเชี่ยน ซึ่งควรจะถูกเขาผนึกสำนึกเสียสิ้น กลับสั่นไหวขึ้นมาเบาๆ ดวงตาอันเลื่อนลอยพลันแล่นแสงสว่างแห่งสติรู้!
“นี่มัน…เคล็ดสองร่างใจประสาน!?”
“นังสารเลว!”
จนถึงยามนี้ จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจึงได้ร้อนรนอย่างแท้จริง พลันเข้าใจทันใดว่าทำไมสตรีนามว่าหรั่วเซียงจึงยอมตกไปอยู่ในอ้อมแขนของลวี่หยาง ณ เวลานี้ เคล็ดสองร่างใจประสาน คือเคล็ดแท้ที่ผู้ร่ายทั้งสองจงใจใช้เพื่อแบ่งปันทุกซึมซับ ทุกประสบการณ์กันและกันโดยสมบูรณ์!
หรั่วเซียงเค
