บทที่ 21 เพื่อบุตรชายแล้ว มารดาย่อมต้องเสียสละ (2)
“เจ้า! นังเด็กน่ารังเกียจ!”
ฉู่จิ้งหยวนโกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดง เขาปรี่เข้าไปคว้าคอเสื้อบุตรสาวแล้วเหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของนางอย่างเต็มแรงจนนางล้มลงไปกองกับพื้น
เพี๊ยะ!
“รู้หรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป! นั่นมันค่ายาห้าพันตำลึงทองที่พ่อต้องแลกมาด้วยกิจการทั้งหมดที่มีเชียวนะ!”
ฉู่ซือเยว่ที่ถูกตบจนหน้าหัน นางก็ยกมือขึ้นกุมแก้มที่บวมแดงด้วยความตกใจ พลางเงยหน้าขึ้นจ้องมองบิดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ตบสิเจ้าคะ! ตบข้าให้ตายไปเลย! ในเมื่อท่านพ่อรักแต่พี่ใหญ่ที่เป็นคนพิการนัก ก็เชิญตบข้าเพื่อสังเวยค่ายาเน่า ๆ นั่นเลย!”
“หุบปาก! ใครก็ได้! ลากตัวนางกลับไปกักบริเวณที่เรือนกุ้ยฮวาเดี๋ยวนี้! หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามให้นางก้าวเท้าออกมาแม้แต่ก้าวเดียว!” ฉู่จิ้งหยวนตะโกนบ่าวรับใช้ด้วยความเหลืออด ก่อนที่เหล่าสาวใช้จะพากันปรี่เข้ามาคุมตัวฉุ่ซือเยว่ออกไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและขัดขืนของฉู่ซือเยว่ที่ไม่ยินยอม และคำด่าทอมากมายที่ดังไล่หลังตามมาไม่หยุด
เพียงไม่นาน ฉู่จิ้งหยวนก็หันไปหาโม่ฉางด้วยสีหน้าที่เจื่อนลงอย่างช่วยไม่ได้
“ท่านหมอ…ยานี้…ท่านยังมีสำรองอีกหรือไม่?”
โม่ฉางส่ายหน้าช้า ๆ พลางถอนหายใจออกมา “ยาตำรับนี้ปรุงยากยิ่งนัก วัตถุ
