บทที่ 22 ความหวังที่พังทลาย (2)
หลายวันผ่านไปจนกระทั่งถึงกำหนดนัดหมายที่หมอเทวดาโม่ฉางจะต้องกลับมาทำการรักษาอีกครั้ง บรรยากาศภายในเรือนมู่ตานพลันเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ฉู่หยางในชุดลำลองเตรียมนั่งรออยู่บนเตียงด้วยใจที่จดจ่อ มือซ้ายของเขากำผ้าปูที่นอนแน่น สายตาคอยชำเลืองมองไปที่บานประตูทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่าน
ทว่าจากยามเฉินล่วงเลยเข้าสู่ยามซื่อก็แล้ว จนกระทั่งดวงตะวันคล้อยต่ำลงลับขอบฟ้า เงาร่างของหมอเทวดาโม่ฉางก็ยังไม่ปรากฏให้เห็น
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านหมอโม่ถึงยังไม่มาอีก? หรือว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างทาง?”
ฉู่หยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน
ฉู่จิ้งหยวนเองก็เดินวนไปมาในห้องโถงจนพื้นแทบสึก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อนจัด
“เจ้าใจเย็นก่อนหยางเอ๋อร์ ท่านหมออาจจะกำลังตระเตรียมตัวยาล้ำค่าชุดใหม่ จึงล่าช้าไปบ้าง ข้าจะรออีกครึ่งชั่วยาม”
ทว่ารออยู่นานก็ยังคงไร้วี่แววหมอเทวดาโม่ฉางอยู่ดี จนกระทั่งในที่สุด ความอดทนสุดท้ายของพวกเขาก็ได้หมดลง ฉู่จิ้งหยวนจึงเรียกองครักษ์คนสนิทเข้ามาทันที
“ไป! ไปที่โรงเตี๊ยมที่ท่านหมอพักอยู่เดี๋ยวนี้! ไปดูว่าเหตุใดเขาถึงยังไม่มาตามนัด หากเขาไม่สบายหรือติดขัดสิ่งใดก็จงเร่งจัดการและเชิญตัวเ